مطالعۀ پدیدارشناختی تجربۀ تنهایی در بین دانشجویان با رویکرد تفسیری (مورد مطالعه: دانشجویان پسر خوابگاه شهید آشتیانی دانشگاه علامه طباطبایی)
نویسندگان
1 دانشیار جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطبایی
2 کارشناسی ارشد جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطبایی
3 دانشیار جامعهشناسی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22034/jsfc.2023.366070.2458چکیده
مقاله حاضر با هدف واکاوی تجربه تنهایی در دانشجویان خوابگاهی پسر دانشگاه علامه طباطبایی و شناخت راهبردهای آنها در مواجهه با این تجربه نوشته شده است. برای نیل به این مقصود، بهمنظور تأمین حساسیت نظری مقاله، چهار رویکرد کنش متقابل، روانپویشی، اگزیستانسیال (وجودی) و شناختی انتخاب شدند و در بخش روش نیز، از پدیدارشناسی تفسیری استفاده شد. تحلیل پدیدارشناسانه تفسیری، هر دو سنت پدیدارشناسی هرمنوتیکی و متعالی را یکپارچه میکند و با استفاده از اصول نظری پدیدارشناسی هرمنوتیکی و خاصانگاری، به کشف معنابخشی افراد به تجربههای مهم مبادرت میورزد. نمونههای مورد مطالعه به تعداد 12 نفر، با استفاده از نمونهگیری هدفمند، از میان دانشجویان خوابگاه شهید آشتیانی دانشگاه علامه طباطبایی انتخاب شدند. در نهایت، با اتکا به روش پدیدارشناسی تفسیری و چارچوب مفهومی مناسب، مضامین اصلی «جامعه رقابتی»، «جامعه نظارتی و ناامن»، «حکمفرمایی سکوت» و «جامعه یکرنگ» حاصل شدند و سه راهبرد «انکار تنهایی»، «درونگرایی» و « انفعال» بهعنوان راهبردهای دانشجویان در مواجهه با تنهایی کشف شدند.
