تحلیل موانع توسعه بازار تعاونیهای صنایع دستی روستایی استان سیستان و بلوچستان
نویسندگان
1 استاد اقتصاد کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
2 استادیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربت حیدریه
3 دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی، دانشگاه سیستان و بلوچستان
doi
10.22048/rdsj.2023.359418.2046چکیده
استان سیستان و بلوچستان، یکی از استانهایی است که نسبت به سایر استانهای کشور حرفه بخش قابل توجهی از افراد به صنایعدستی اختصاص دارد، هرچند انتظارات شاغلین این صنعت برآورده نشده است. رکود تقاضا در بازار صنایعدستی نه تنها انگیزه ورود به این صنعت را از بین برده بلکه موجب بیکار شدن برخی شاغلین در این حوزه شده و اثرات جانبی دیگری همچون افزایش روند مهاجرت از روستا به شهر و عدم تولید برخی از صنایعدستی را داشته است. در این راستا، هدف پژوهش حاضر، ارزیابی و رتبهبندی موانع توسعه بازار تعاونیهای صنایعدستی این استان است. تحقیق حاضر کاربردی و کمی است و اطلاعات مورد نیاز با استفاده از پرسشنامه و مصاحبه حضوری با فعالین و صاحب نظران این حوزه در استان سیستان و بلوچستان استخراج شده است. برای این منظور، با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند تعداد 40 پرسشنامه در سال 1401 گردآوری و با استفاده از روشهای آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شده است. آزمون فرضیهها با تکیه بر آزمون تی تک نمونهای، رتبهبندی موانع توسعه بازار صنایعدستی با استفاده از آزمون فریدمن، و ارتباط متغیرهای جمعیتشناختی با موانع توسعه بازار با توجه به آزمونهای ناپارامتری یو من-ویتنی و کروسکال والیس انجام شدند. نتایج نشان داد که برگزاری محدود نمایشگاهها، عدم تمایل سرمایهگذاران به سرمایهگذاری در حوزه صنایعدستی و تبلیغات ناکافی به ترتیب مهمترین موانع توسعه بازار صنایعدستی هستند. با این وجود عدم تطابق تولید صنایعدستی استان با سلیقه مصرف کننده، تنوع و جذابیت محصول، مانعی جدی در توسعه بازارهای صنایعدستی محسوب نمیشود.
