اثر خودِ رستگاربخش بر سلامت روان در افراد ایرانی
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مشاوره دانشگاه آزاد اسلامی خمینی شهر
2 استاد دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه اصفهان
3 استادیار دانشکده علوم انسانی دانشگاه آزاد اسلامی خمینی شهر
doi
10.22034/jsfc.2022.327232.2366چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی این موضوع بود که اولاً بزرگسالان ایرانی خود رستگاریبخش را تجربه میکنند بهعبارت دیگر روایات زندگی خود را بهصورت رستگاریبخش بیان مینمایند. ثانیاً رابطه بین خود رستگاریبخش و مولد بودن و در نتیجه سلامت روان در جامعه ایران مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه روایتی، 57 بزرگسال ایرانی در دامنه سنی 22-65 سال بهشیوه نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. پس از تکمیل فرم رضایتنامه برای شرکت در پژوهش، از آنها خواسته شد پرسشنامه داستان زندگی مک آدامز و مقیاس مولد بودن لویالا را تکمیل کنند. پاسخهای افراد به سؤالات پرسشنامه داستان زندگی با استفاده از روش کدگذاری مک آدامز و دادههای پرسشنامه مولد بودن با استفاده از مقیاس لیکرت نمرهگذاری و با روش همبستگی پیرسون تحلیل شدند. نتایج همبستگی پیرسون نشان داد که در جمعیت بزرگسال ایرانی، بین نمرات خودرستگاریبخش و مولد بودن رابطه معنیدار وجود دارد. (0/05>P) جمعیت بزرگسال ایرانی عمدتاً داستانهای خود را در تم خودرستگاریبخش تعریف نکردند، همچنین آنها در آزمون مولد بودن نیز نمرات کمی را کسب کردند.