تبیین رهیافت شهروندی بومشناختی در ارتقاء سلامت محیطزیست (مطالعۀ موردی: محلات منطقه یک کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد برنامهریزی رفاه اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
2 کارشناسی ارشد شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران (و مدیرعامل مهندسین مشاور آسوشهر میدیا)
3 استادیار گروه آموزشی جغرافیای انسانی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2021.2056چکیده
تبیین موضوع: استفاده از رویکردهای مشارکتی در قالب اجتماعات محلی جهت ارتقاء سلامت محیطزیستی، پاسخی ریشهای به حل مشکلات محیط زیستی کلانشهرها است. شهروندی بومشناختی بهعنوان جدیدترین رهیافت مشارکت شهروندی در حوزه محیطزیست شهری نقش مهمی در دستیابی بهسلامت محیطزیست شهری در سطح محلات کلانشهرها بازی میکند. هدف اصلی پژوهش حاضر تبیین رهیافت شهروندی بومشناختی در ارتقاء شاخصهای سلامت محیط زیست شهری در سطح محلات منطقه یک کلانشهر تهران است.روش: روش پژوهش این مقاله کمی- پیمایشی بوده که دادههای مورد نیاز از طریق پرسشنامه گردآوری شد. جامعه آماری شامل 26 محله منطقه یک کلانشهر تهران بوده و نمونه آماری که از طریق فرمول کوکران محاسبه شد، تعداد 383 بود و به شیوه سهمیهای به نسبت جمعیت بالای 18 سال در هر محله توزیع گردید. دادههای جمعآوریشده بهوسیله شاخصهای توصیفی و آزمون تی تک نمونهای در محیط نرمافزار SPSS تحلیل شدند.یافته ها: نتایج پژوهش نشان میدهد که محلات منطقه یک از نظر دو متغیر شهروندی بومشناختی و ارتقاء سلامت محیطزیست شهری از وضعیت نسبتاً خوبی برخوردارند. همچنین نتایج حاکی از آن است که شاخصهای دو متغیر دارای همبستگی مثبت هستند. در نهایت مدل رگرسیونی نشان میدهد که شاخصهای متغیر شهروندی بومشناختی تبیین کننده متغیر ارتقاء سلامت محیط زیست شهری است. مشارکت بومشناختی با 0/616 ، باور بومشناختی با 0/303 و آگاهی بومشناختی با 0/133 بیشترین مقدار در تبیین متغیر ارتقاء سلامت محیطزیست شهری را به خود اختصاص دادهاند.نتایج: نتایج تحقیق حاضر نشان میدهد جهت ارتقاء سلامت محیط زیست محلات شهری باید به این شاخصها توجه ویژهای شود.