بازاندیشی داده های شاخص در نظام برنامه ریزی مسکن ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشیار، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 دکتری علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
4 دکتری علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
5 دکتری علم اطلاعات و دانش شناسی، دانشیار، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد یادگار امام، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2021.2030چکیده
تبیین موضوع: مسکن از نیازهای اصلی زندگی در سراسر دنیا بهشمار میآید و در شهرها، مسئله بزرگی برای شهروندان و مسئولین محسوب میشود. هدف این مقاله، شناسایی و تحلیل شاخصهای مؤثر در بخش مسکن و تبیین این شاخصها در برنامهریزی مسکن شهری در ایران در بازه زمانی 40 ساله (سالهای 1357 تا 1396) مستخرج از مرکز آمار ایران است. روش: مقاله حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی است. رویکرد کلی حاکم بر آن تحلیل محتوای کیفی است که در قالب آن اسناد و گزارشها، اسناد بالادستی شامل برنامههای توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و طرح جامع مسکن و سایر اسناد مرتبط با موضوع مسکن مورد بررسی قرارگرفتهاند. در بخش تحلیل بهمنظور شفافسازی و درک بهتر، از شکلهای مربوط به میانگینهای آماری که در نرمافزار Spss و Excell تهیهشدهاند، استفادهشده است. یافته ها: نشاندهنده آن است که تعداد شاخصهای مؤثر بخش مسکن در دهه 60 با توجه به حوادث رخداده در این دوران از قبیل جنگ، تصویب قانون زمین شهری و ... و سیاستهای در نظر گرفتهشده توسط دولت در زمینه تخصیص مسکن به شهروندان بالاتر از سایر دورهها بوده است. از میزان این شاخصها در سالهای بعد بهویژه دهه 80 و 90 کاسته شده اما در این دههها بر فراوانی شاخصهای مسکن افزودهشده است. نتایج: شاخصهای مطرح در این دههها مشابه بوده و در طی گذشت زمان تغییر چندانی در آنها رخ نداده و بهصورت ثابت و سنتی باقیماندهاند. تغییر این شاخصها در برنامهریزی مسکن در شهرهای ایران امری لازم و ضروری است.