ارزیابی و تحلیل ابعاد و مؤلفههای تابآوری در شهرهای کوچک (مطالعه موردی: شهرکامیاران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دانشیار گروه برنامه ریزی شهری و توسعه منطقه ای، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
چکیده
تابآوری رویکردی است که در آنیک موقعیت پایدار است و فرض بر اینکه در برابر شوکهای خارجی محافظت میشود. تابآوری رویکردی پیشگیرانه است که در آنیک محیط بیثبات نیاز به انطباق دارد. تابآوری به عنوان ظرفیت یک سیستم برای حفظ هویت سیستم، پس از یک اختلال در محیط زیست شناختهشده و در سراسر جهان، در جوامع مختلفی که در معرض حوادث آسیبزا از جمله زلزله هستند مورد بررسی قرار گرفته است. هدف از این پژوهش سنجش تابآوری شهر کامیاران در مقابل سوانح طبیعی (زلزله) است. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی و از نظر هدف کاربردی است. جهت انجام پژوهش از روش دلفی استفاده شد و برای انجام آن پرسشنامهای بین 35 نفر از متخصصان و مدیران امور شهری کامیاران توزیع شد و نظرات آنها در مورد 7 مؤلفه محیط زیستی، اجتماعی- فرهنگی، اقتصادی، ساختاری-کالبدی، زیرساختها، مدیریتی و زیرساختهای آموزشی- فرهنگی جمعآوری گردید. پرسشنامه شامل طیف پنج گزینهای لیکرت میباشد. جهت تحلیل آمار و اطلاعات جمعآوریشده از نرمافزارهای spss.19 و Excelو از آزمون t تک نمونهای استفاده شده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که از میان 7 مؤلفه یادشده میانگین مؤلفه محیط زیست بالاتر از میانگین معیار (3) و برابر با (54/3)، میانگین مؤلفه اجتماعی- فرهنگی تقریباً برابر با میانگین معیار و معادل (09/3) و میانگین 5 مؤلفه دیگر کمتر از میانگین معیار (3) قرار دارند در این میان کمترین میانگین مربوط به شاخص مدیریتی با میانگین(8/1) میباشد. میانگین کلی تابآوری شهر کامیاران در کلیه مؤلفه یادشده برابر با (64/2) میباشد که پایینتر از میانگین معیار (3) قرار دارد و نشان از عدم تابآوری شهر کامیاران و آسیبپذیری آن در برابر زلزله است.