ارزیابی وضعیت شهرگرایی در روستاهای پیراشهری (مطالعه موردی: روستاهای پیرامون شهر داراب)
نویسندگان
1 گروه جغرافیا ، دانشکده ادبیات ، دانشگاه زابل ، زابل ، ایران
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی روستایی، دانشگاه زابل، زابل، ایران.
doi
10.22103/JUSG.2021.2038چکیده
تبیین موضوع: در سالهای اخیر، جوامع روستایی با رشدی روزافزون در عرصههای مختلف زندگی، متأثر از فرآیندهای شهرگرایی بودهاند. بیتردید واقعشدن روستاها در پیرامون نقاط شهری، بر شدت روندهای شهرگرایی آنها اثرگذار خواهد بود. بر این اساس، هدف تحقیق حاضر ارزیابی وضعیت شهرگرایی در روستاهای پیرامون شهر داراب می باشد. روش: این تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی است که از روش اسنادی برای بررسی سوابق و تبیین مسئله و از روش پیمایشی برای جمعآوری اطلاعات مرتبط با شهرگرایی در روستاهای پیراشهری استفاده شده است. در این راستا، با توجه به تعداد 3719 خانوار ساکن در روستاهای موردمطالعه و استفاده از فرمول کوکران و تصحیح، تعداد 318 خانوار بهعنوان حجم نمونه محاسبه گردید. انتخاب خانوارهای نمونه بهمنظور تکمیل پرسشنامه های تحقیق با روش تصادفی ساده صورت گرفته است. تجزیه و تحلیل دادهها با روشهای آمار توصیفی، استنباطی و مدل Vikor و با کمک نرمافزارهای Excel، SPSS و ArcGIS انجام گردیده است. یافته ها: یافته ها پژوهش مؤید آن است که با اطمینان 99 درصد، در روستاهای مورد بررسی اختلاف معناداری بین سطح متغیرهای شهرگرایی وجود دارد و مؤلفۀ مربوط به وضعیت ساخت و سازها دارای بالاترین سطح از شهرگرایی میباشد. همچنین نتایج آزمون کروسکال والیس مؤید آن است که در سطح خطای 1 درصد، تفاوت معناداری در بین هریک از روستاهای مورد مطالعه وجود دارد. بهطوری که بر مبنای نتایج رتبهبندی مدل مورداستفاده، روستای تنگهکتویه در بالاترین و روستای اکبرآباد در پایینترین سطح از وضعیت شهرگرایی ارزیابی شدهاند. نتایج: بنابراین شهرگرایی در بین روستاهای مورد مطالعه متفاوت بوده و میزان آن در هر روستا با دو متغیر فاصله تا شهر و جمعیت هر روستا، دارای همبستگی معناداری میباشد.