ترسیم فرآیند نوآوری در مراکز تحقیقاتی علوم انسانی؛ مطالعه موردی مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیهالسلام
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی مواد دانشگاه صنعتی امیرکبیر تهران
2 استادیار دانشگاه امام حسین علیهالسلام
3 کارشناسی ارشد مدیریت تکنولوژی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22034/jsfc.2021.141189چکیده
نوآوری به عنوان مولود جوامع صنعتی، برای تفسیر فناوری بهکار گرفته شد و مطرح کردن آن در فضای علوم انسانی رویدادی جدید است. این پژوهش با بررسی تطبیقی مطالعات انجام شده پیشین و مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیهالسلام به عنوان یکی از مصادیق نوآور در عرصه تحقیقات علوم انسانی، در جستوجوی وامگیری از مدیریت فنّاوری برای استفاده از مفهوم نوآوری در عرصه مراکز تحقیقاتی مربوط به علوم انسانی است. بدینمنظور با استفاده از روششناسی آمیخته متشکل از تحلیل محتوای کیفی و مدلسازی تفسیری ساختاری به تطبیق مولفهها و شاخصهای کلیدی نوآوری پرداخته شده است. بر پایه یافتههای تحلیل محتوای کیفی، در مجموع 3 بعد، 7 مؤلفه و 18 شاخص بهعنوان اجزای مراحل فرآیند نوآوری در مرکز رشد دانشگاه امام صادق علیهالسلام شناسایی و سپس بر پایه نتایج روش ISM، شاخصهای مذکور از نظر تقدم نفوذ بر یکدیگر در 8 سطح ارائه گشت. نتایج نشان داد که، مسئله پایهایِ شکلگیری نوآوری در عرصه علوم انسانی، ارائه خروجیها به زبان غیر فنی و قابل استفاده برای عامه است در مرتبه اول و توسعه هدفمند ایدهها و کاربردیکردن آنها بهمثابه اسباب اصلی پذیرفتنیکردنِ نتایج تحقیقات علوم انسانی، در مرتبه دوم. انجام تدابیر کافی و موثر برای تأمین مالی تحقیقات این عرصه، تطبیق خروجیها با نیازهای بازار هدف و پایش رقبای مؤسسات پژوهشی علوم انسانی نیز بهعنوان عوامل کلیدی موفقیت این مؤسسات قابل طرح است.