تحلیل عوامل مؤثر بر افزایش تابآوری اجتماعی شهرها (مطالعۀ موردی: شهر نجفآباد)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران.
2 استادیار گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
3 استادیار گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
4 دانشجوی دکتری، گروه جغرافیا، واحد نجفآباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجفآباد، ایران
doi
10.22103/JUSG.2020.2021چکیده
تبیین موضوع: تابآوری اجتماعی در جهت بهبود و حفظ عملکرد شهر بهعنوان یکی از راهبردهای اساسی بهمنظور کاهش بلایا در برابر مخاطرات به تشکیل گروههای اجتماعی و ارتقای سرمایۀ اجتماعی و افزایش مشارکت بین ساکنین تاکید ویژه دارد؛ بنابراین شناسایی عوامل تاثیرگذار بر ارتقای تابآوری اجتماعی میتواند موجب کاهش آسیبپذیری در برابر مخاطرات طبیعی گردد؛ از اینرو این پژوهش، با هدف شناسایی شاخصها و عوامل موثر بر تابآوری اجتماعی، تحلیل رابطه بین شاخصهای اجتماعی، به سنجش و مقایسه زیرمعیارهای اجتماعی تابآوری در شهر نجفآباد میپردازد. روش: مقاله حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از لحاظ ماهیت، توصیفی–تحلیلی میباشد. جمعآوری اطلاعات بهصورت اسنادی و پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه میباشد. بهمنظور تحلیل و پردازش دادهها از مدل معادلاتساختاری ایموس استفاده شده است. یافتهها: طبق نتایج بدستآمده تاثیرگذارترین شاخص در ارتقای سطح تابآوری اجتماعی در برابر مخاطرات طبیعی شهرنجفآباد، شاخص سرمایه اجتماعی با ضریب مسیر 0.82 میباشد. نتایج: در صورت تلاش جهت بهبود روابط همسایگی میتوان امیدوار بود که در هنگام وقوع مخاطرات، افراد با واکنش و رفتار مناسب و به موقع، جان خود و اطرافیانشان را حفظ کنند و کمتر دچار آسیبهای روحی، مالی و جانی شوند. بهطورکلی ارتقای سرمایه اجتماعی و مشارکت و همکاری بین شهروندان میتواند موجب افزایش تابآوری اجتماعی در شهر نجفآباد و کاهش آسیبپذیری در زمان وقوع مخاطرات شود.
