ارزیابی شاخص های پایداری اجتماعی در محلات منطقۀ پانزده کلان‌شهر تهران

نویسندگان

1 گروه جامعه شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 گروه جامعه شناسی، واحد گرمسار سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، نویسنده مسئول.

3 گروه برنامه ریزی و توسعه دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران، تهران، ایران

doi
10.22103/JUSG.2020.2027
چکیده

تبیین موضوع: پایداری اجتماعی جزء اساسی از توسعه پایدار و مباحث اجتماعی جزء جدایی ناپذیر طرح های شهری محسوب می شود؛ بنابراین ابعاد پایداری اجتماعی یکی از مهمترین و کلیدی ترین ابزار در برنامه ریزی و سیاست گذاری شهری استفاده می­شود. هدف،  ارزیابی  و تحلیل سطوح برخورداری محلات منطقه 15 (کلان شهر تهران)  از نظر شاخص های اجتماعی  و رتبه بندی محلات است. روش: پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی و از نظر روش، بنا بر ماهیت موضوع توصیفی – تحلیلی می باشد. ابتدا با استفاده از ابزار پرسشنامه داده­های مورد نظر برای شاخص­سازی گردآوری شده و سپس برای برای  تحلیل داده ها از روش تحلیل شبکه ANP استفاده گردیده است. پس از آن جهت رتبه بندی محلات از روش تایپسیس استفاده شد. یافته‎ها: یافته ها حاکی از آن است که در در بین شاخص های اجتماعی، عدالت اجتماعی با وزن 098/0بیشترین وزن، رضایت از میزان کمی دسترسی به خدمات با وزن 097/0 رتبۀ دوم و اعتماد فردی با وزن 084/0 رتبۀ سوم در بین شاخص­های پایداری اجتماعی  کسب کرده است. در روش تایپسیس مشیریه  رتبۀ اول، ابوذر رتبۀ دوم و خاورشهر  رتبۀ سوم را کسب کردند. نتایج: در این پژوهش برای رسیدن به پایداری اجتماعی سه مولفه (امنیت، مشارکت و کیفیت زندگی) معرفی شدند. این سه مؤلفه در قالب شش معیار و پانزده زیرمعیار در نظر گرفته شد. در این بین، عدالت اجتماعی رتبۀ اول را کسب کرد.