سنجش زیست پذیری بافتهای شهری با تأکید بر پایداری اجتماعی (مطالعۀ موردی: محلات اسکان غیررسمی شهر همدان)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2020.2004چکیده
تبیین موضوع: پایداری اجتماعی به طور کلی با ابعاد کیفی همراه بوده و توأم با آن مفاهیم مشارکت، اعتماد، امنیت، انسجام و کیفیت زیستی را با خود عجین ساخته است. بررسی این مفهوم در محلات با ماهیت اسکان غیررسمی به دلیل رواج الگوی مداخله شهرمدار، شهروندگرا و پایدار بیش از پیش اهمیت یافته است. این مقاله باهدف بررسی زیستپذیری در ابعاد پایداری اجتماعی و سنجش ظرفیت پایداری اجتماعی بافتهای اسکان غیررسمی در نمونه موردی شهر همدان نگارش یافته است. روش: روش تحقیق در مقاله حاضر توصیفی- تحلیلی بوده که با استفاده از روش کتابخانهای و میدانی دادههای مورد نیاز گردآوری شده است. شاخصهای پژوهش شامل سه مؤلفه مشارکت، امنیت و کیفیت زندگی میباشد. جامعه آماری پژوهش خانوارهای ساکن در محلات اسکان غیررسمی شهر همدان با حجم نمونه 360 مورد میباشد. روش تحلیل با استفاده از آمارههای میانگین، واریانس و پیرسون، تی تک نمونهای و تی زوجی انجام یافته است. روایی پژوهش حاصل مطالعات مبانی نظری و پایایی پژوهش با استفاده از آلفای کرونباخ برابر با 0.68 به دست آمده است. یافتهها: نتایج نشان میدهد با وجود تفاوتهای مکانی محلات، وضعیت پایداری اجتماعی در محلات مزبور مشابه هم است. اختلاف میانگین شاخصهای مورد بررسی مشارکت و امنیت اجتماعی نسبت به هم اندک ولی اختلاف شاخص کیفیت زندگی با سایر شاخصها نسبتاً زیاد است. نتایج آزمون تی زوجی و پیرسون نشان میدهد شاخصهای با یکدیگر در ارتباط بوده و بر همدیگر اثرگذار میباشند. نتایج: شاخصهای پایداری اجتماعی زیست پذیری در بعد عینی و ذهنی کیفیت زندگی با توجه به سطح دسترسی به خدمات و رضایت از خدمات ارائهشده شکاف پایینتری دارد که نشان از نارسایی خدماترسانی و به تناسب سطح انتظار پایین از خدماترسانی در محلات مزبور دارد.