تطبیق مدل کمی ادراک شهروندان از پیشگیری از جرم، نمونه موردی: شیراز و اصفهان

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی

2 دانشگاه آزاد اسلامی

3 دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان

doi
10.22034/ejs.2026.453247.1771
چکیده

زمینه و هدف: بررسی تأثیر محیط و ادراک شهروندان یک محیط در پیشگیری از جرم در فضاهای شهری موضوع مهمی است که گویای نگاهی نو برای شناخت بهتر راهکارهای پیشگیری از جرایم و شناسایی شیوه ‌ های نوین، متناسب با نیازها و ضرورت جامعه می ‌ باشد. پژوهش حاضر درصدد بررسی تطبیق مدلی برای ادراک شهروندان از پیشگیری از جرم در شهرهای شیراز و اصفهان است. مواد و روش ‌ ها : در مطالعه حاضر از روش مصاحبه با خبرگان مولفه ‌ های موثر در پیشگیری از جرم شناسایی و هشت متغیر نیز لحاظ شده و نقش هریک از آن بررسی شده است. ملاحظات اخلاقی: در نگارش مقاله حاضر، ارجاع ‌ دهی مستند و امانتداری مبنا قرار گرفته است. یافته ‌ ها : منشأ بزهکارى در محیط‌هاى شهری و اجتماعى را باید در ساختارهاى شهری جستجو کرد که در صورت وجود یک بستر مکانى زمینه بروز جرم و تکرار آن را فراهم مى ‌ کند و به مرور زمان یک محیط جغرافیایى را به یک کانون جرم ‌ خیز تبدیل مى ‌ کند. بر این اساس یافتن الگوی مکان ‌ بنیاد برای پیشگیری از جرم در شهرهای شیراز و اصفهان حاکی از اتخاذ مدلی نوین از منظر اقدامات طراحی شهری و برنامه ‌ ریزی شهری است. نتیجه : بررسی میانگین ‌ ها نشان می ‌ دهد که در شهر شیراز متغیر برنامه ‌ ریزی شهری و متغیر طراحی شهری بیشترین مقدار را در پیشگیری از جرم را دارد و در شهر اصفهان اقدامات امنیتی و سیاستگذاری بیشترین میزان را دارند. بر این اساس اتخاذ دو رویکرد متفاوت برای پیشگیری از جرم دو شهر اهمیت دارد.