جبران خسارت ناشی از حقوقکار با تأکید بر نقش تقصیر
نویسندگان
1
2 وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی
3
doi
10.22034/ejs.2024.424895.1602چکیده
زمینه و هدف: بررسـی مسـائل مربـوط بـه کـار و کـارگر و ارتبـاط کـارگر و کارفرمـا، از جملـه مسـائل مهمـی اسـتکـه، ضرورت آن امروز بیش از هر زمـان دیگـری احسـاس میشود. هدف مقاله حاضر، جبران خسارت ناشی از حقوق کار با تأکید بر نقش تقصیر است. مواد و روشها: روش تحقیق، به صورت توصیفی تحلیلی بوده و این تحقیق از نوع نظری می باشد. روشی که برای جمع اوری اطلاعات استفاده شده است؛ بصورت کتابخانه ای است و با مراجعه به کتب و مقالات صورت گرفته است. ملاحظات اخلاقی: در این مقاله، اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است. یافتهها: جبران خسارت ناشی از حقوق کار، از دو طریق شامل مسئولیت مدنی کارفرما و یا نظام تأمین اجتماعی و بیمه صورت میگیرد. جبران خسارت از طریق نظام مسئولیت مدنی «اصل» و از طریق نظام تأمین اجتماعی و بیمه «فرع» است. از طرفی چون جبران کامل خسارت در نظام تأمین اجتماعی و بیمه پذیرفتهنشده است؛ و تا سقف مشخصی و معینی خسارت پرداخت مینمایند، زیاندیده جهت جبران خسارت کامل لاجرم میبایست طبق قواعد عام مسئولیت مدنی علیه واردکننده زیان طرح دعوی نماید. نتیجه: جبران خسارت در حوادث کار، بر مبنای فرض تقصیر قرار گرفته و قانونگذار تنها استثنائاتی در این خصوص قائل گردیده است. مطابق بخش نخست ماده 12 قانون مسئولیتمدنی، مبنای مسئولیت مبتنی بر تضمین حق و مسئولیت نیابتی است؛ و مطابق بخش دوم ماده مورد اشاره، در صورت عدم رعایت احتیاطهای مزبور کارفرما مرتکب تقصیر شده و مبنای مسئولیت او در جبران خسارت تقصیر است.
