بررسی اثرات تمرکززدایی مالی بر جذب سرمایهگذاری خصوصی در استانهای ایران
نویسندگان
1 استادیار گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی
2 دانشجوی دکتری اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی
3 کارشناسارشد اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه رازی
doi
چکیده
در ادبیات اقتصادی، نظریههای تمرکززدایی مالی به عنوان ابزاری جهت افزایش کارایی و بهرهوری بخش عمومی و گسترش رشد و توسعه متوازن منطقهای مورد توجه قرار گرفته است. این افزایش کارایی و رشد منطقهای میتواند منجر به جذب سرمایهگذاریهای خصوصی در دولتهای محلی شده و زمینه را برای توسعهای درونزا و پایدار در مناطق محلی فراهم کند. لذا هدف اصلی این پژوهش، بررسی تأثیر تمرکززدایی درآمدی و هزینهای بر سرمایهگذاری بخش خصوصی استانهای ایران طی دوره زمانی 1395-1384 و با استفاده از روش گشتاورهای تعمیمیافته است. نتایج حاصل از برآورد الگوها حاکی از تأیید رابطه غیرخطی بین شاخصهای تمرکززدایی مالی و سرمایهگذاری خصوصی است. به طوری که این رابطه برای تمرکززدایی درآمدی به صورت U شکل (به دلیل توزیع نابرابر منابع درآمدی و رشد نامتوازن در برخی استانها) و برای تمرکززدایی هزینهای به صورت U معکوس (به دلیل کاهش منفعت نهایی حاصل از مخارج زیرساختهای عمومی) است. علاوه بر این، رابطهی متغیرهای نرخ تورم، تولید واقعی هر کارگر، نرخ شهرنشینی و مخارج تحقیق و توسعه با سرمایهگذاری خصوصی مثبت و معنادار است.