آمایش منطقهای جاذبههای گردشگری با تأکید بر توانهای اکوتوریسم (استان کهگیلویه و بویراحمد)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد برنامهریزی توسعه منطقهای، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 دانشیار برنامهریزی اجتماعی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
3 استادیار جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
doi
چکیده
توسعه جریانی چند بعدی است که مستلزم تغییرات اساسی در ساختارهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی جامعه است و نشان دهنده حرکت مجموعه نظام اجتماعی، همراه با نیازهای متنوع و خواستههای افراد و گروههای اجتماعی، از حالت نامطلوب به سوی وضعیت مادی و معنوی مطلوب است. آمایش سرزمین بهترین نوع توزیع جغرافیایی فعالیتها با توجه به منابع طبیعی و انسانی است. گردشگری موتور محرک رشد و توسعه به ویژه در کشورهای در حال توسعه است و اغلب به عنوان وسیلهای به منظور توسعه اقتصادی مناطق در نظر گرفته میشود. تناسب بین مزایای گردشگری، جهات توسعه فعالیت گردشگری را مشخص و از عوامل پایدار گردشگری است. توسعه گردشگری در یک منطقه همواره متاثر از توانها و قابلیتهای محلی است. بنابراین، در جوامع علاقهمند به توسعه گردشگری برای دستیابی به پایداری گردشگری، سنجش توانهای محیطی از یک سو و انتخاب گونه مناسب گردشگری از اهمیت ویژه در آمایش سرزمین برخوردار است. این پژوهش به دنبال ارزیابی نقش برنامهریزی و آمایش جاذبههای گردشگری روستایی و اکوتوریسم در استان کهگیلویه و بویراحمد است. این بررسی با مطالعه توصیفی- تحلیلی و با بهرهگیری از روش اسنادی- میدانی در 153 نقطه روستایی بالای 100 خانوار در استان کهگیلویه و بویراحمد با اجرای مدل گاتمن به منظور سطحبندی فضایی روستاها به لحاظ آمایش فضایی جاذبههای گردشگری و دستیابی به اهداف تحقیق انجام شده است. نتایج حاکی است منطقه از توانهای طبیعی و اکوتوریستی متعدد و متنوعی در جهت توسعه گردشگری برخوردار است اما توزیع خدمات و تأسیسات در کانونهای جاذب روستایی نامتعادل است.
