مستندنگاری تغییرات اکولوژیکی طبیعی و انسانیِ فضاهای باز شهری (مطالعۀ موردی: بافت تاریخی شهر کرمان)
نویسندگان
1 استادیار آب و هواشناسی، دانشگاه شهید باهنر کران، کرمان، ایران
2 مربی گروه مرمت بناهای تاریخی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، کرمان، ایران
3 مربی گروه مرمت بناهای تاریخی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران
doi
10.22103/JUSG.2019.2001چکیده
تبیین موضوع: فضاهای باز شهری یکی از عوامل هویتبخش ساختار محلات تاریخی شهرها محسوب میشوند که در بسیاری از موارد، نادیده گرفته شدن ارزشهای ساختاری و معنایی آنها باعث از هم گسیختگی بافت تاریخی در پی طرحهای توسعهای شده است و این امر به وضوح در مرکز تاریخی شهر کرمان مشاهده میشود. از آنجا که مطالعات مدوّن و مستندی پیرامون فضاهای باز و عمومی در قلمرو پژوهش (بافت قاجاری شهر کرمان) صورت نگرفته و خطر تخریب و دگرگونی تمامیت بافت تاریخی و از جمله فضاهای باز را تحت تاثیر قرار داده، شناخت و مستندنگاری روند و علل تغییرات اکولوژیکی طبیعی و انسانی در این فضاها ضروری به نظر میرسد. روش: نوشتار حاضر پژوهشی کیفی با راهبرد تاریخی– تفسیری است که با روش توصیفی-تاریخی، تحلیلی با کمک اسناد مکتوب، پیمایش میدانی و تبدیل عکسهای هوایی دهههای مختلف به نقشههای متریک درصدد این مهم برآمده است. یافتهها: یافتهها حاکی از این است که حضور کاربریهای مذهبی (مسجد و به خصوص حسینیه) در پویایی و مانایی فضاهای باز شهری کرمان نقش تعیین کننده دارند و هندسه و نحوه شکلگیری غالب در این فضاها هندسۀ منظم ارگانیک است که مرکزیت فضایی آنها در بافت همجوار کاملا مشهود میباشد. در بررسی تحولات نیز نقش عوامل طبعی و انسانی به چشم میخورد. نتایج: با توجه به سرعت روند تخریب و از هم گسستگی در بافت تاریخی شهر کرمان و حذف یکایک فضاهای باز شهری (و نقش غیرقابل انکار عوامل انسانی)، بازبینی سیاستهای توسعهای و تعریف پروژههای تخصصی مستندنگاری در بافت تاریخی، جهت اتصال گذشته ارزشمند به آیندهای با هویت و پویا ضروری به نظر می رسد.