فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

زمینه و هدف : اغلب نظام­ های حقوقی، در ارائه تبیین هوش مصنوعی، تردید دارند. پژوهش درخواستی کمیته TURI اتحادیة اروپا، هوش مصنوعی را در واقع، یک مفهوم مبهم می­داند که مجموعه ­ای از برنامه­ های کاربردی ناهمگن، گسترده و در حال تکامل را پوشش می­دهد. در کشور ایران، چه­ بسا در آینده­ای نزدیک، به­ کارگیری هوش مصنوعی در این جنبه، برای محققان و پژوهشگران دغدغه­ آفرین باشد. ازاین­رو، پژوهش حاضر، مشروعیت به­ کارگیری هوش مصنوعی در امور قضایی را مورد مطالعه قرار می­دهد. مواد و روش ­ها : این تحقیق از نوع نظری و به روش توصیفی-تحلیلی صورت گرفته است. ملاحظات اخلاقی : در تحقیق حاضر، اصل امانت­داری، صداقت، بی­ طرفی و اصالت متون رعایت شده است. یافته­ ها : پاسخ به مشروعیت هوش مصنوعی در امور قضایی، در گرو تبیین ادلۀ قضاوت، شرایط قاضی و دیگر فروعات در متون فقهی است. نتیجه ­گیری : مستند به ادله، قضاوت هوش مصنوعی نمی­تواند مشروعیت داشته باشد؛ در نهایت اینکه هوش مصنوعی، به ­دلیل برخورداری از قدرت حافظه، دریافت و پردازش اطلاعات و عدم خطای بینایی، صرفاً می­تواند به ­صورت یک ابزار برای قاضی مورد استفاده قرار گیرد.