نظام حقوقی شناورهای تولید، ذخیرهسازی و تخلیه
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسیارشد حقوق نفتوگاز، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه حقوق خصوصی و اقتصادی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jrels.2025.376510.557چکیده
از جمله تأسیساتی که امروزه استفاده از آنها در دنیا، بهویژه در مناطق عمیق دریایی، رو به افزایش است، شناورهای تولید، ذخیرهسازی و تخلیه است. این شناورها دارای دو خصیصة متضاد هستند: اولاً، از نظر شکل ظاهری همانند کشتیهای دریاپیما هستند؛ ثانیاً، فعالیت آنها عمدتاً حاکی از ثابت بودن سازه است و تنها تعداد معدودی از این شناورها قادر به پیمودن اقیانوسها میباشند. در این پژوهش، با روش توصیفی-تحلیلی، این دو مؤلفه در چهارچوب معاهدات بینالمللی و رویههای مراجع رسیدگی مورد بررسی قرار گرفتهاند. نتایج نشان میدهد تا زمانی که اتصال اصلی شناورهای تولید، ذخیرهسازی و تخلیه، یعنی بالابر، به بستر دریا متصل و در حال فعالیت باشد، این شناور بهعنوان تأسیساتی ثابت محسوب میشود. اما پس از جداشدن این اتصال از بستر، شناور موردنظر، چه قابلیت حرکت داشته باشد یا نه و چه در حال حرکت باشد یا در حالت ایستا قرار گیرد، بهعنوان کشتی تلقی شده و درنتیجه، نظام حقوقی کشتیها باید بر آن اعمال شود.