دفاع ضرورت در رویة محاکم بینالمللی؛ سرابی در حفاظت از منافع اساسی دولت؟
نویسندگان
1 دانشآموختة دکتری حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jrels.2025.390997.581چکیده
«دفاع ضرورت» مندرج در مادة 25 طرح مسئولیت بینالمللی دولتها (2001)، به دولتها اجازه میدهد برای حفاظت از منافع اساسی خود در برابر خطری جدی و قریبالوقوع، اقدامات ضروری اتخاذ کرده و تعهداتشان را موقتاً به حالت تعلیق درآورند. بیشترین استناد به این دفاع در دعاوی میان دولت و سرمایهگذار، بهویژه از سوی سرمایهگذاران حوزة گاز، انجام شده است؛ هرچند در سایر پروندههای بینالمللی نیز توسل به آن دیده میشود. بااینحال، شروط سختگیرانة مقرر در مادة 25 و رویکرد محتاطانة مراجع رسیدگیکننده در پروندههایی که به ضرورت استناد شده، تردیدهایی دربارة کارآمدی و موفقیت این دفاع ایجاد کرده است. پرسش اصلی آن است که «ضرورت» تا چه اندازه میتواند در مواقع لزوم و بهمنظور حفاظت از منافع اساسی دولتها مؤثر واقع شود. بررسی رویة قضایی و داوریهای بینالمللی نشان میدهد که مفاد مادة 25 طرح مسئولیت چنان سختگیرانه تنظیم شده است که تاکنون هیچ موردی از توسل به دفاع ضرورت با موفقیت همراه نبوده و تنها در برخی پروندهها نقشی تکمیلی در کنار سایر دفاعیات دولت ایفا کرده است.