کاربرد ترانههای فارسی در آموزش زبان به غیر فارسیزبانان: تأکید بر آثار روزبه بمانی و افشین مقدم
نویسندگان
doi
10.30479/jtpsol.2026.22494.1722چکیده
ترانهها به عنوان یکی از مؤثرترین و در دسترسترین ابزارهای ارتباطی، به طور ویژهای با زبانآموزان ارتباط برقرار میکنند و تجربهای چندبعدی و منحصربهفرد در فرایند یادگیری زبان فراهم میسازند. هنگامی که این اشعار ساده در بستر موسیقی ارائه شوند، به منبعی غنی از لحاظ زبانی و فرهنگی تبدیل میشوند که یادگیرندگان را به درگیر شدن عاطفی و شناختی ترغیب میکند. زبانآموزان از طریق همذاتپنداری با راوی یا شخصیتهای ترانه، نه تنها مهارتهای زبانی خود را ارتقا میدهند، بلکه ویژگیهای اجتماعی و فرهنگی همچون مهربانی، صبوری و درک متقابل را نیز فرا میگیرند. علاوه بر این، ساختار آهنگین و موسیقایی ترانهها با استفاده از وزن، قافیه و واژگان دقیق، فرآیند حفظ و یادگیری لغات و ساختارهای زبانی را تسهیل میکند. هدف این پژوهش، بررسی قابلیت بهرهگیری از ادبیات فارسی، به ویژه ترانهها، به عنوان ابزاری نوین و اثربخش در آموزش زبان ارتباطی است. این مطالعه با تمرکز بر زبان روزمره و تعامل فرهنگی، به تجزیه و تحلیل تأثیر متون ادبی بر یادگیری زبان فارسی پرداخته و با بهکارگیری روش کیفی و طراحی نمونه درسهای آموزشی، نقش ترانههای فارسی در تقویت مهارتهای زبانی زبانآموزان غیر فارسیزبان را مورد واکاوی قرار داده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که ترانهها ابزاری کارآمد و چندوجهی برای تقویت فرایند زبانآموزی هستند؛ زیرا همزمان با ارتقای مهارتهای زبانی، موجب افزایش درک فرهنگی و ایجاد ارتباط عاطفی پایدار میگردند.