ارزیابی پراکنش ایستگاه های آتش نشانی با مدلسازی تحلیل شبکه (مطالعۀ موردی: کلان شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری برنامهریزی محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 دکتری برنامهریزی محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2018.1959چکیده
یکی از مهمترین عوامل مؤثر در کارایی خدمات آتشنشانی در سطح کلانشهرها، کاهش زمان رسیدن به محل حادثه است. این موضوع باید در مکانیابی ایستگاهها در نظر گرفته شود. توزیع مکانی ایستگاهها باید به نحوی باشد که ارائۀ خدمات به طور عادلانه و در کمترین زمان ممکن صورت پذیرد. با استفاده از مدلسازی تحلیل شبکه دسترسی به خدمات آتش نشانی و با در نظر گرفتن سرعت و جهت حرکت در بخش های مختلف این شبکه، می توان محدودۀ خدمات رسانی هر ایستگاه را با تعریف محدودۀ زمانی تعیین نمود. هدف این پژوهش، ارزیابی توزیع مکانی ایستگاه های آتش نشانی کلان شهر تهران با استفاده از مدل سازی تحلیل شبکه است؛ همچنین روش پژوهش حاضر، به صورت تحلیلی- توصیفی بوده و بر پایۀ مفاهیم تئوری گراف ارائه شده است. به منظور ارزیابی توزیع مکانی، مناطق مختلف از نظر دسترسی به این خدمات، مورد مقایسه قرار گرفته و نواحی خارج از محدود خدماترسانی آتش نشانی برای توسعه آتی، مشخص گردیده اند. بر اساس نتایج، منطقه 10 بیشترین و منطقه 21 کمترین نسبت محدودۀ خدمات رسانی ایستگاه های آتش نشانی را دارند.
