درک مفهوم پژوهشگری از دیدگاه اعضای هیئت علمی
نویسندگان
1 دانشیار علوم تربیتی دانشکده علوم انسانی و اجتماعی دانشگاه کردستان
2 دانشجوی دکتری دانشگاه کردستان
3 کارشناسارشد مدیریت دانشگاه کردستان
doi
10.22034/jsfc.2019.95594چکیده
مطالعه حاضر مفهوم پژوهشگری را از دیدگاه استادان رشتههای مختلف موردبررسی قرارداد. به این منظور یک رویکرد ترکیبی متوالی اتخاذ گردید. بخش اول پژوهش با اهداف اکتشافی و بهکارگیری روش پدیدارنگاری و مصاحبه با 30 نفر از اعضای هیئت علمی که در رشتههای علمی مختلف تدریس و پژوهش میکردند انجام شد. به دنبال آن، بهمنظور تعمیم نتایج، پژوهش با استفاده از روش توصیفی ـ پیمایشی با نمونهای120 نفره از اعضای هیئت علمی ادامه یافت. ابزار مورد استفاده مصاحبه نیمه ساختاریافته و پرسشنامه محققساخته بر اساس نتایج بخش کیفی بود. نتایج بخش کیفی گویای آن بود که پنج الگوی متفاوت از تجربه پژوهشگری استادان دانشگاهی میتوان احصا نمودکه عبارتاند از: تحقیق بهمثابه مسئولیت حرفهای، کار هنری، سفر به ناشناختهها، جورچین و داوری. پژوهشگران همچنین توانستند از دادههای بخش کمّی نیز پنج عامل را بهشرح ذیل استخراج نمایند که تقریباً با مفاهیم بخش کیفی معادل بودند: کشف حقیقت، گردآوری اطلاعات، حل مسئله، بازکاوی و برداشت نادرست از تحقیق. الگوها و عاملهای احصاءشده از مفهوم پژوهشگری در تحقیق حاضر شیوهای برای درک مشکلات یا عدم تکمیل دروس و دورههای پژوهشی بهدلیل عدم تناسب مفاهیم استاد و دانشجو فراهم میکند. ازآنجا که هر الگو، گونه مختلفی از جهتگیری را در ارتباط با فرآوردههای پژوهشی در بر دارد، چارچوب تحقیق حاضر ابزاری مفید در مباحث مربوط به بررسی عملکرد پژوهشی اعضای هیئت علمی فراهم میکند. اشارات کاربردی مطرحشده در پژوهش حاضر مبنایی را برای درک برخی پدیدههای مرتبط با پژوهش در نظام آموزش عالی ارائه میکند که تاکنون بهصورت کامل درک نشده است.