بررسی قواعد زیستمحیطی در قوانین و قراردادهای نفتی کشورهای چین، تانزانیا، استرالیا و اقلیم کردستان عراق
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق نفتوگاز، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jrels.2024.351916.513چکیده
صنعت نفتوگاز از دیرباز یکی از مهمترین منابع تأمین انرژی بوده است. امروزه حتی با توسعة استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر همچون انرژیهای حاصل از امواج دریا، باد و زمینگرمایی، همچنان نفتوگاز منبع اصلی تأمین سوخت نیروگاهها، پالایشگاهها، پتروشیمی و نیز مصارف شهری و خانگی است؛ بهنحویکه دستیابی به توسعه جز از طریق استفاده از این منابع امکانپذیر نیست. این مسئله در کشورهایی همچون ایران که وابستگی اساسی به درآمدهای حاصل از تولید و فروش این منابع دارند، اهمیت دوچندانی مییابد. انجام عملیات در صنعت نفتوگاز و همچنین استفاده از این منابع طبیعی، ناگزیر همراه با ایجاد آلایندههای مخرب و گاه جبرانناپذیر زیستمحیطی است. پژوهش حاضر، با برشماری ویژگیهای مشترک زیستمحیطی در مقررات و قراردادهای نفتی کشورهای آسیا، آفریقا و اقیانوسیه، سعی در انتقال تجربیات آن کشورها از پیش از آغاز عملیات نفتی تا مرحلة برچیدن تأسیسات و تجهیزات نفتی پس از پایان این عملیات کرده و به این نتیجه رسیده است که با پیشرفت در طول زمان، دولتها قواعد و مقررات سختگیرانهتری در پاسداری از محیطزیست منطقة قراردادی کشور خود وضع و اصلاح کردهاند و هدف آنها، دستیابی به توسعة اقتصادی صرف نیست، بلکه درپی رسیدن به توسعة پایدار هستند.