ابعاد کیفیت زندگی ساکنان سکونتگاه های خودروی شهری (مطالعۀ موردی: محلۀ اسلام آباد کلانشهر تهران)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران

2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گرایش آمایش شهری، دانشگاه تهران، ایران

3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران

4 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران

doi
10.22103/JUSG.2018.1951
چکیده

کیفیت زندگی مفهومی است که برای ترسیم توسعه رفاه جامعه بکار می­رود و ارتقاء کیفیت زندگی یکی از مهم‌ترین اهداف حکومت­ ها و دولت­های مختلف در سطح دنیا محسوب می­شود. بنابراین هدف اصلی این تحقیق بررسی ابعاد مختلف کیفیت زندگی در محدوده سکونتگاه­ غیررسمی محله اسلام‌آباد تهران می ­باشد. روش پژوهش حاضر توصیفی – تحلیلی و همبستگی مبتنی بر داده­ های اولیه می­باشد که جمع‌آوری اطلاعات اولیه، به ‌صورت اسنادی و پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه انجام‌گرفته است. داده­های جمع‌آوری‌شده با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و Smart PLS مورد پردازش قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان­ دهنده آن است که کیفیت زندگی بر اساس نتایج آزمون T در سکونتگاه غیررسمی اسلام‌آباد تهران با میانگین 2.33 در طیف لیکرت در سطح پایینی قرار دارد. همچنین بر اساس نتایج حاصل از مدل­سازی مسیر PLS و آزمون رگرسیون چند متغیره، عوامل و شاخص­ های اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و خدمات و دسترسی به ترتیب دارای تأثیر بیشتر و شاخص امنیت دارای تأثیر کمتری بر میزان رضایتمندی از زندگی در سکونتگاه غیررسمی اسلام‌آباد می­باشند که با برنامه­ریزی در راستای ارتقاء و ساماندهی این مؤلفه­ ها می­توان سطح رضایت مندی از زندگی در این محدوده را بالا برد.