ابعاد کیفیت زندگی ساکنان سکونتگاه های خودروی شهری (مطالعۀ موردی: محلۀ اسلام آباد کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، گرایش آمایش شهری، دانشگاه تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران
4 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2018.1951چکیده
کیفیت زندگی مفهومی است که برای ترسیم توسعه رفاه جامعه بکار میرود و ارتقاء کیفیت زندگی یکی از مهمترین اهداف حکومت ها و دولتهای مختلف در سطح دنیا محسوب میشود. بنابراین هدف اصلی این تحقیق بررسی ابعاد مختلف کیفیت زندگی در محدوده سکونتگاه غیررسمی محله اسلامآباد تهران می باشد. روش پژوهش حاضر توصیفی – تحلیلی و همبستگی مبتنی بر داده های اولیه میباشد که جمعآوری اطلاعات اولیه، به صورت اسنادی و پیمایشی و با استفاده از پرسشنامه انجامگرفته است. دادههای جمعآوریشده با استفاده از نرمافزارهای SPSS و Smart PLS مورد پردازش قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان دهنده آن است که کیفیت زندگی بر اساس نتایج آزمون T در سکونتگاه غیررسمی اسلامآباد تهران با میانگین 2.33 در طیف لیکرت در سطح پایینی قرار دارد. همچنین بر اساس نتایج حاصل از مدلسازی مسیر PLS و آزمون رگرسیون چند متغیره، عوامل و شاخص های اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و خدمات و دسترسی به ترتیب دارای تأثیر بیشتر و شاخص امنیت دارای تأثیر کمتری بر میزان رضایتمندی از زندگی در سکونتگاه غیررسمی اسلامآباد میباشند که با برنامهریزی در راستای ارتقاء و ساماندهی این مؤلفه ها میتوان سطح رضایت مندی از زندگی در این محدوده را بالا برد.