استفاده از توان داخل در قراردادهای بینالمللی نفتی؛ تطبیق قراردادهای خدماتی عراق، مدل آی.پی.سی ایران و امتیازی نروژ
نویسندگان
1 گروه حقوق بینالملل، دانشکدة حقوق، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد خوراسگان اصفهان، اصفهان، ایران.
2 گروه حقوق، دانشکدة علوم اداری و اقتصاد، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
doi
10.22059/jrels.2023.325349.446چکیده
ظرفیتسازی محلی در صنعت نفت و گاز امری ضروری و یکی از شاخصه های توسعة اقتصادی است و در کشور ما اهمیتی دوچندان دارد؛ چراکه درآمد حاصل از نفت و گاز منبع اصلی درآمد ارزی کشور است. در مقالة پیشرو، این پرسش اساسی مطرح است که رویکرد تقنینی و قراردادی ایران به اصل استفاده از توان داخل چه بوده و کدام کشورها الگویی موفق در این زمینه داشتهاند و با گردآوری مطالب به روش کتابخانهای و استفاده از روش تحقیق تحلیلی و توصیفی، در انتها این پاسخ به پرسش داده شده است که قانونگذار ایران با درک اهمیت این موضوع، در بازههای زمانی مختلف نسبت به تصویب قوانین مرتبط با ارتقای توان داخل اقدام کرده است، اما همچنان صنعت نفت در این زمینه با ضعف هایی روبهروست. قراردادهای بیع متقابل، در این زمینه دارای ضعف هایی بود. به هرحال در الگوی جدید قراردادی ایران نیز به طور کلی همة ضعف های بیع متقابل پوشش داده نشده است و این نتیجه حاصل شد که قراردادهای عراق به علت همانندی در قراردادها و نروژ به علت الگوسازی موفق در این عرصه، میتواند سرمشقی برای قراردادهای ایران باشد. همچنین شرایط لازم را که بهره برداری مناسب از منابع، آنها را تشویق می کند، ایجاد کنند.