تحلیل فضایی مناطق شهری قم به منظور احداث پروژۀ مسکن اجتماعی با تاکید بر روش تحلیل سلسله مراتبی
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد برنامه ریزی آمایش سرزمین، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22103/JUSG.2018.1956چکیده
مسکن اجتماعی به نوعی خاصی از تامین مسکن اطلاق میشود که اساساً توسط دولت ملّی یا محلی و با هدف خانهدار کردن گروههای کمدرآمد صورت میگیرد. شهر قم یکی از شهرهای بزرگ ایران است که با توجه به جمعیت بالای آن نیاز به توجه در بخش مسکن دارد. یکی از مهمترین عوامل در ایجاد و ساخت پروژههای مسکونی، مکانیابی بهینه آن میباشد. یکی از روشهای تصمیمگیری، از طریق وزندهی به معیارها روش سلسله مراتبی است. با استفاده از این روش، معیارها و زیرمعیارها رتبهبندی شده و گزینههای مناسب برای اتخاب مکان بهینه مشخص میشوند. این پژوهش بهصورت کاربردی و بهروش توصیفی– تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانهای صورت گرفته است. معیارها و ریزمعیارهای مؤثر در مکانیابی فضاهای مسکونی معرفی و درخت سلسلهمراتبی معیارها ترسیم شده است. این معیارها در قالب پرسشنامهای تنطیم و در بین کارشناسان شهری و مسکن شهرداری قم توزیع شد و برای محاسبۀ میانگین وزنهای داده شده هر معیار و زیرمعیار، از مقایسه زوجی استفاده شده است. پس از انجام محاسبات مربوطه در فرایند تحلیل سلسلهمراتبی، نتایج و خروجی مدل بهگونهای بود که منطقۀ 8 مناسبترین منطقه برای احداث پروژه مسکن اجتماعی تشخیص داده شد. مناطق 2 و 3 نیز پس از منطقۀ 8 در اولویتهای بعدی قرار میگیرند. در همین راستا، مناطق 5 و 6 و 7 نامناسبترین مناطق در مکانیابی و احداث این پروژه میباشند.