مفهوم، ماهیت و اوصاف الگوی قرارداد بازِ دستورمحوردر صنعت نفتوگاز باتوجه به نظام حقوقی ایران
نویسندگان
1 گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 گروه حقوق نفتوگاز، دانشکدة حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22059/jrels.2023.354251.520چکیده
توافقات بازِ دستورمحور یکی از انواع قراردادهای «مقادیر غیرقطعی» است که در حفاری نفتوگاز، با ملاحظة نیاز متناوب کارفرما به خدمات حفاری منعقد میگردد. این قرارداد دربردارندة یک شرط اساسی است که به اعطای اختیار تعیین مقادیر مورد معامله به کارفرما می انجامد. اطلاق این شرط باعث بروز چالش ابهام دربارة مورد معامله و بطلان این قرارداد به دلیل غرری بودن میشود؛ اما این مقاله براساس تفسیر قصد باطنی طرفین، بر این باور است که طرفین با توافق از این طریق درواقع دو سطح ترتیبات توافقی تشکیل داده اند؛ در مرحلة اول، بدون ملاحظة مقادیر حجمهای کار، صرفاْ بهدنبال توافق لازمالاجرا مشتملبر شرایط عمومی و خصوصی حاکم بر تأمین خدمات در هر فقره اقتضای کارفرما هستند. توافق در این مرحله، مشابه ماهیت «قولنامه» در حقوق ایران است و سطح دوم از ترتیبات توافقی متشکل از دستور کار است که شروط مندرج در قرارداد پایه همچون چتری بر آن سایه گسترده است.
