فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

شهرنشینی به عنوان دومین انقلاب در فرهنگ انسان، باعث دگرگونی در روابط متقابل انسان‌ها و محیط  شده­است. در دهه‌های اخیر به موازات نظریه­های توسعۀ پایدار و توسعۀ پایدار شهری ایدۀ ارتقای کیفیت زندگی که خود موجبات زیست‌پذیر بودن شهرها را سبب می‌شود جای خود را در ادبیات برنامه‌ریزی شهری باز کرده است و به همین دلیل قابلیت برخورداری از خصوصیات زیست­پذیری برای شهرها و به ویژه کلان­شهرها ضرورت یافته است. هدف این پژوهش بررسی قابلیت زیست­پذیری مناطق کلان­شهر اهواز به­منظور توسعۀ پایدار است. روش تحقیق، توصیفی- تحلیلی با هدف کاربردی می­باشد. داده­های مورد نیاز برای تحلیل از نوع کمی و کیفی می­باشند. که با استفاده از مدل تاپسیس به تحلیل آنها پرداخته شده­است. داده­ها با بهره­گیری از نرم­افزار SPSS، ArcGIS، و مدل TOPSIS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته­اند. جامعۀ آماری شامل مناطق و شهروندان کلان­شهر اهواز می­باشد. نتایج پژوهش نشان می­دهد که در میان مناطق کلان­شهر اهواز منطقۀ 2 با امتیاز 0.74 به نسبت سایر مناطق در وضعیت برخوردارتری  قرار دارد و منطقۀ 7 با امتیاز 25/0 در بدترین وضعیت زیست­پذیری قرار دارد. در میان ابعاد به کار رفته در پژوهش حاظر بعد زیست محیطی با امتیاز 0.63 بیشترین تأثیر را در وضعیت زیست­پذیری کلان­شهر اهواز داراست که با این روند کنونی به سمت توسعۀ پایدار پیش نخواهد رفت.