بررسی انتقادی نظام مالی الگوی قراردادی آی.پی.سی

نویسندگان

1 دانش‌آموختة دکتری، حقوق نفت و گاز، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی ، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

2 دانشیار ، گروه حقوق خصوصی و اسلامی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.

doi
10.22059/jrels.2020.300504.361
چکیده

استفاده از الگوی قراردادی بیع متقابل در صنعت بالادستی نفت و گاز طی سال ­های گذشته که سه نسل متفاوت و مترقی را نیز از سر گذرانده است، نتوانست پاسخگوی تمامی نیازهای استفاده­ کنندگان این نوع قراردادی، به­ ویژه سرمایه­ گذاران خارجی باشد؛ ازاین­ رو در عمل با ناکارآمدی، به ­خصوص در جذب سرمایه­ گذاری خارجی، روبه­ رو شد و نیاز به طراحی الگوی قراردادی جدید که برآورندة نیازهای روز کشور باشد، بیش از پیش احساس گردید که طراحی الگوی قراردادی نوین نفتی ایران با نام آی.پی.سی را ایجاب کرد. هرچند الگوی اخیرالتصویب نیز همانند قراردادهای گذشته از ایراد و انتقاد در امان نمانده است، اما در عمل و در بخش نظام مالی یک گام به جلو برداشته و جذابیت بیشتری را برای سرمایه ­گذاران خارجی ایجاد کرده است. در این پژوهش سعی بر آن ­است با بهره­ گیری از روش تحقیق و بررسی انتقادهای عمده و مهمِ وارده بر نظام ­مالیِ قراردادهای نوین و پاسخ به آن­ها، به این جمع ­بندی رسید که اگرچه الگوی مزبور پاسخگوی همة نیازهای قراردادی صنعت نفت و گاز نیست و دارای کاستی ­هایی در حوزة عملیات و اجراست، درعین ­حال گامی مؤثر و مفید، به ­ویژه در پیشبرد اهداف اقتصادی و نظام ­مالی قراردادهای جدید به­ منظور افزایش جذابیت برای سرمایه­ گذاران خارجی بوده ­است.