سنجش وضعیّت پایداری شاخص های کالبدی مسکن در راستای ارتقای توسعۀ سکونتگاه های شهری (مطالعۀ موردی: شهر گرگان)
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه گلستان، گلستان، ایران
2 محقّق و کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه گلستان، گلستان، ایران
3 محقّق و کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری، دانشگاه گلستان، گلستان، ایران
doi
10.22103/juas.2017.1783چکیده
کاربری مسکن به عنوان مهمترین و اصلیترین کاربری شهری، نقش تعیینکنندهای در شکلگیری شهرها داشته و دارد. توجّه به پایداری بخش مسکن به عنوان مهمترین عنصر شهری در توسعۀ پایدار شهری، از اساسیترین وجه آن شناخته میشود؛ از این رو، ﺷﻨﺎﺧﺖ شاخصهای ﻣﺴﻜﻦ ﻣﻨﺎﺳﺐ و ﺗﻼش در ﺟﻬﺖ ﺗﺤﻘّﻖ ﺳﻜﻮﻧﺘﮕﺎه ﻣﻄﻠﻮب، اﻣﺮ ﻣﻬمّی در ﺑﺤﺚ توسعۀ ﭘﺎﻳﺪار ﺷـﻬﺮی میباشد. پژوهش حاضر با هدف سنجش پایداری توسعۀ سکونتگاه های شهری به تحلیل و ارزیابی وضعیّت شاخص های کالبدی مسکن شهر گرگان می پردازد. روش بررسی پژوهش، مبتنی بر توصیفی- تحلیلی و رویکرد حاکم بر آن، کاربردی است. جهت جمعآوری اطلاعات مورد نیاز از روش کتابخانهای و با بهره گیری از آخرین آمار انتشار یافته از مرکز آمار و سالنامۀ آماری شهر گرگان استفاده شدهاست؛ به این منظور، جهت تحلیل وضعیّت مسکن شهر گرگان از 31 شاخص و جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات از تکنیکهای TOPSIS، SAW و مدل وزندهی آنتروپی شانون استفاده شدهاست. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که شهر گرگان به لحاظ توسعۀ بخش مسکن فراز و نشیب هایی را در سال های اخیر پشت سر گذاشته است. به لحاظ پایداری وضعیّت شاخصها و عمران در بخش مسکن، شهر گرگان از سال 1389 تا سال 1393 از روند رو به رشد و وضعیّت مطلوبی برخوردار بوده است که سال 1389 اوج مطلوبیّت این روند بوده و از نظر توسعۀ شاخصهای مسکن شهری رتبۀ نخست را دارا بوده است. اما در سال 1388 به لحاظ وضعیّت پایداری شاخصهای مسکن در رتبۀ آخر قرار گرفتهاست که نشان از روند رو به کاهش در این سال نسبت به سایر سال های مورد مطالعه است.