بایسته ها و ماهیت حقوقی قراردادهای فروش نفت خام به عنوان روش بازپرداخت به پیمانکاران در قراردادهای مدل IPC
نویسندگان
1 دانشآموختة دکتری حقوق نفت و گاز گروه حقوق عمومی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار گروه حقوق خصوصی و اسلامی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.22059/jrels.2023.338385.483چکیده
در قراردادهای جدید بالادستی ایران بنا بر اصل مالکیت و حاکمیت دولت و اینکه کل نفت استحصالی متعلق به دولت است، این اختیار پیشبینی شده است که با توجه به ماهیت خوداتکایی قرارداد و تأمین مالی انجامشده، بخشی از نفت استحصالی برای بازپرداخت هزینه های پیمانکار در نظر گرفته شود. بر این اساس، دولت میزبان اختیار دارد سهم نفت مقررشده در قرارداد را در بازارهای مربوطه بفروشد و بازپرداخت پیمانکار به صورت نقدی باشد و یا بدون پذیرش مسئولیت بازاریابی و فروش محصول، نفت تخصیصداده شده را با مطالبات پیمانکار تهاتر کند. فرایند تهاتر در این قراردادها از طریق قرارداد بلندمدت فروش نفت انجام میشود. وابستگی قرارداد فروش به قرارداد بالادستی که تحت قواعد اساسی، مانند مالکیت و حاکمیت قرار میگیرد، در کنار ماهیت تجاری فروش نفت، مستلزم شناخت ماهیت اینگونه از قراردادها و تحلیل آن در نظام حقوق تجارت بین الملل است. مقالة پیشرو با رویکردی توصیفی و تحلیلی در پی شناخت این ماهیت است و در آخر بدین نتیجه رهنمون می شود که ماهیت این قراردادها، تلفیقی از قواعد حقوق خصوصی و عمومی با غلبة اختیارات مبتنی بر حقوق عمومی دولت میزبان است.