مؤلفه های شروط بیمة مندرج در قراردادهای بالادستی نفت و گاز با تأکید بر الگوی جدید قراردادهای نفتی ایران (آی.پی.سی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه حقوق خصوصی و اقتصادی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دکتری رشتة مدیریت قراردادهای بینالمللی نفت و گاز دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
3 استادیار حقوق خصوصی و اقتصادی دانشکدة حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22059/jrels.2023.341109.491چکیده
طرفین قراردادهای نفتی درپی بکارگیری رویکردهای قانونی همچون درج شروط بیمه ای در قراردادها جهت کاهش پیامدهای اجتناب ناپذیر ناشی از وقوع حوادث نامطلوب ناشی از وجود ریسک ها هستند. بنابراین در راستای هدف اصلی، این مطالعه به دنبال پاسخ به این پرسش است که آیا شروط بیمة مندرج در الگوی جدید قرارداد نفتی ایران (IPC) از جامعیت و کارآمدی کافی برخوردارند؟ در غیر اینصورت، مؤلفه های متشکلة شروط بیمه در قراردادهای بالادستی نفت و گاز کدامند؟ برای دستیابی به این هدف، شروط مزبور در سه الگوی اصلی قراردادهای بالادستی نفت و گاز، شامل قراردادهای امتیازی، مشارکت در تولید و خدمت نوزده کشور مختلف، افزون بر الگوی جدید قرارداد نفتی ایران (آی.پی.سی) مورد بررسی قرار گرفته اند؛ این امر به تأیید فرضیة مطروحه مبنی بر عدم جامعیت قرارداد نفتی ایران انجامیده و منجر به احصای هجده مؤلفة متشکله بهعنوان نتیجة اصلی این پژوهش گردید. همچنین، تحلیلی مقایسه ای مؤلفه های احصاشده با شروط بیمه ای قرارداد نفتی ایران منجر به تشخیص کاستیهای این قرارداد شامل عدم لحاظ برخی مؤلفه ها شده است. درنهایت، پیشنهادهای لازم جهت رفع کاستیها و افزایش کارایی شروط بیمه ای این قرارداد ارائه گردیده است.