اثرات گردشگری بر توسعۀ شهر با رویکرد ارتقای کیفیت زندگی (مطالعۀ موردی: شهر گچساران)

نویسندگان

1 استادیار بخش جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان، ایران

2 کارشناس ارشد شهرسازی گرایش برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان، کرمان، ایران

doi
10.22103/juas.2016.1838
چکیده

سطح کیفیت زندگی جامعۀ محلی با مراحل مختلف مدل چرخة حیات گردشگری در ارتباط است. در نظریه‌های متعدد اعتقاد بر این است چرخة حیات گردشگری، که عموماً بر ظرفیت تحمل اجتماعی استوار است، در طول مراحل اولیة توسعه تغییرات مثبتی در سطح کیفیت زندگی ساکنان مقصد ایجاد می­شود؛ ولی در ادامه، زمانی که  ظرفیت تحمل یا سطح تغییرات قابل قبول جامعه به آستانة خود برسد، تغییرات منفی ناشی از توسعة گردشگری در جامعه نمایان خواهد شد و به تدریج، کیفیت زندگی ساکنان مقصد تنزل خواهد کرد؛ به همین منظور، در این پژوهش سعی شده­است پیامدها و اثرات مثبت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حاصل از توسعۀ گردشگری بر توسعۀ شهر با رویکرد ارتقاء کیفیت زندگی در شهر گچساران (دوگنبدان) از دیدگاه کارشناسان امر بررسی شوند و از این طریق، راهکارهایی در جهت توسعۀ شهر گچساران پیشنهاد شده­است. برای رسیدن به هدف تحقیق از روش توصیفی- تحلیلی از نوع پیمایشی و برای جمع­آوری داده‌ها از ابزار پرسشنامه و برای تحلیل داده‌های تحقیق از نرم­افزار SPSS استفاده شده­است. این تحقیق بر اساس موضوع از نوع پژوهش­های موردی و برحسب محتوا از نوع تحقیقات کاربردی است؛ که به تعیین و تفسیر متغیرهای مستقل و وابسته خواهد پرداخت. رویکرد تحقیق نیز از نوع اثبات­گرایی بوده و به وسیلۀ آزمون همبستگی پیرسون به اثبات رابطۀ بین متغیرها می‌پردازد. در نهایت با تحلیل­های صورت گرفته در این پژوهش بین رونق گردشگری و بهبود کیفیت زندگی رابطۀ معناداری وجود دارد؛ همچنین، بین گسترش گردشگری و توسعۀ شهر رابطۀ معنادار و مستقیم وجود دارد.