بررسی و تحلیل مدنیّت های باستانی با استفاده از کاربرد GIS -RS (مطالعۀ موردی: محوّطه های هخامنشی مرودشت)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد سنجش از دور و سیستم اطلاعات جغرافیایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران، ایران
2 کارشناس ارشد باستان شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کازرون، ایران
3 استادیار ژئومورفولوژی، دانشگاه هنر اصفهان، ایران
doi
10.22103/juas.2016.1841چکیده
امروزه به کارگیری چارچوبهای معرفتی و نظری یک رشته در رشتۀ دیگر به معنای اختلاط میان رشتهها تلقی نمیشود؛ بلکه هرگاه نتوان پارهای از مسائل را در رشتهای جویا شد، یاری گرفتن از رشتههای دیگر، به آشکارسازی موضوع کمک خواهد نمود. با چنین رویکردی در این پژوهش سعی برآن است با توجه به مبانی نظریههایی که تا کنون در علوم جغرافیایی (ژئومورفولوژی) نسبت به استقرار مراکز جمعیتی و مدنیتهای دیرینه در ایران شکل گرفته] چگونگی استقرار جمعیتهای انسانی گذشتۀ ایران در این مکانها بررسی شود. برای نیل به این مقصود، مطالعات اسنادی در حوزۀ دانش باستانشناسی و نظریههای جدید در حیطۀ دانش جغرافیا (معطوف به ریختشناسی زمین در استقرار مدنیّتهای گذشته) و برداشتهای میدانی همراه شده است. سپس با استفاده از GIS-RS، از طریق تلفیق باندهای طیفی، تفسیر چشمی، بارزسازی تصویر باندهای 5 ، 7 و 13 سنجندۀ لندست ETM+8 و همپوشانی لایههای وکتوری و رستری اقدام به مدلسازی سه بعدی در تحلیلهای مکانی این محوّطهها شده است. نتایج نشان میدهد هرچند دیرینهشناسان در سکونتگزینی مراکز انسانی در گذشته به ابراز عقیده و نظرات مستقلی پرداختهاند که در جای خود ارزشمند است؛ اما در واقع، پارهای از مسائل مانند شناخت فرمهای زمین و یا هویّت مکانی که مستعد چنین تمرکزی بوده به درستی روشن نشده است؛ به همین دلیل، آمایش این مراکز به عنوان هویّتهای مدنی و باستانی ایران و یا هرگونه مدیریتی در این محوّطهها دچار چالشهای عدیدهای بوده است. بارزسازی گذشتۀ این محوّطهها که مطمح نظر این پژوهش است، میتواند در مدیریت و برنامهریزی پایدار و حفظ میراثهای گذشته سودمند باشد.