سنجش نابرابری فضایی شاخص های فرهنگی بین شهرستانی با استفاده از مدل ویکور (مطالعۀ موردی: شهرستان های کرمانشاه)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران
2 دانشیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22103/juas.2016.1844چکیده
از مهمترین مسائل مؤثر بر رفتارها در جوامع انسانی مقولۀ فرهنگ است. در بیشتر کشورهای در حال توسعه، توسعۀ فرهنگی یکی از ابعاد اصلی فرایند توسعه محسوب میشود. بنابراین برای برنامهریزی، تخصیص منابع و اعتبارات میان مناطق مختلف، شناسایی جایگاه منطقه در بخش مربوطه و سطحبندی برخورداری از مواهب توسعه ضروری است. هدف از این پژوهش، تعیین و تحلیل سطح توسعۀ فرهنگی و نابرابری ناحیهای شهرستانهای استان کرمانشاه با استفاده از مدل آنتروپی- ویکور است. جامعۀ آماری پژوهش، 14 شهرستان استان کرمانشاه است. رویکرد حاکم بر این پژوهش توصیفی- کمی و تحلیلی است. در این پژوهش از 20 شاخص فرهنگی برای سطحبندی و جایگاه هر یک از شهرستانهای استان کرمانشاه در چهار سطح توسعه یافته (فرا برخوردار)، در حال توسعه (برخوردار)، توسعه نیافته (نیمه برخوردار) و محروم (نابرخوردار) بهره گرفته شدهاست. یافتههای پژوهش مبین آن است تنها شهرستان کرمانشاه در سطح توسعه یافته و رتبۀ اول قرار دارد و شهرستانهای اسلام آباد غرب و صحنه در سطح درحال توسعه (برخوردار) و رتبۀ دوم قرار دارند. شهرستانهای کنگاور، سنقر، هرسین، پاوه، سرپل ذهاب، گیلانغرب، قصر شیرین در سطح توسعه نیافته (نیمه برخوردار) و در رتبۀ سوم و شهرستانهای روانسر، دالاهو، ثلاث باباجانی و جوانرود در سطح محروم (فروبرخوردار) و رتبۀ چهارم قرار دارند. یافتههای حاصل نشان میدهد که نابرابریهای فضایی فرهنگی، در سطح استان بسیار بالا است و تناسب چندانی با عدالت اجتماعی نداشته و لازم است به توزیع عادلانۀ منابع وخدمات فرهنگی در سطح توسعۀ فرهنگی توجه جدّی شود.