تحلیل فضایی کیفیّت محیطی بافت های فرسودۀ شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ 11 شهرداری تهران)

نویسندگان

1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشکدۀ علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، دانشکدۀ علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

doi
10.22103/juas.2016.1851
چکیده

کیفیّت محیط شهری، عبارت از وضعیت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و کالبدی- فضایی محیط شهری که نشان­دهندۀ میزان رضایت یا عدم رضایت شهروندان از محیط شهری است؛ بنابراین، کیفیّت محیط باید در ارتباط با خواسته­های انسان از لحاظ ذهنی و عینی با توجه به پیشرفت­های فناوری و استانداردها در طول زمان تغییر و تحول یابد. این پژوهش با هدف تحلیل فضایی کیفیّت محیطی و ارتقای شاخص­های کیفیّت محیطی در بافت­های فرسودۀ محلّات 19 گانۀ منطقۀ 11 شهرداری تهران است. روش پژوهش، توصیفی– تحلیلی با بهره­گیری از نرم ­افزار­های ArcGIS، Excel و مدل Topsis است. داده­ها و اطلاعات جمع­آوری شده دربارۀ 27 شاخص در ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی می­باشد. یافته­های پژوهش مشخص می­سازد با سطح‌بندی محلّات بر اساس تکنیک تاپسیس، محلّات عباسی، انبار، راه­­آهن، پارک رازی، هلال احمر و خرمشهر به‌عنوان محلّات دارای کیفیّت محیطی نامطلوب و محلّات اسکندری و جمهوری جزو محلّات مطلوب شناخته شدند. با تحلیل ابعاد و شاخص‌های تحقیق (محلّات منطقۀ 11) به­لحاظ کالبدی بدترین وضعیت و به­لحاظ فرهنگی و اجتماعی بهترین وضعیت را در سطح منطقه به خود اختصاص داده‌اند.