تحلیل فضایی کیفیّت محیطی بافت های فرسودۀ شهری (مطالعۀ موردی: منطقۀ 11 شهرداری تهران)
نویسندگان
1 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکدۀ علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکدۀ علوم جغرافیایی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22103/juas.2016.1851چکیده
کیفیّت محیط شهری، عبارت از وضعیت اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و کالبدی- فضایی محیط شهری که نشاندهندۀ میزان رضایت یا عدم رضایت شهروندان از محیط شهری است؛ بنابراین، کیفیّت محیط باید در ارتباط با خواستههای انسان از لحاظ ذهنی و عینی با توجه به پیشرفتهای فناوری و استانداردها در طول زمان تغییر و تحول یابد. این پژوهش با هدف تحلیل فضایی کیفیّت محیطی و ارتقای شاخصهای کیفیّت محیطی در بافتهای فرسودۀ محلّات 19 گانۀ منطقۀ 11 شهرداری تهران است. روش پژوهش، توصیفی– تحلیلی با بهرهگیری از نرم افزارهای ArcGIS، Excel و مدل Topsis است. دادهها و اطلاعات جمعآوری شده دربارۀ 27 شاخص در ابعاد کالبدی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی میباشد. یافتههای پژوهش مشخص میسازد با سطحبندی محلّات بر اساس تکنیک تاپسیس، محلّات عباسی، انبار، راهآهن، پارک رازی، هلال احمر و خرمشهر بهعنوان محلّات دارای کیفیّت محیطی نامطلوب و محلّات اسکندری و جمهوری جزو محلّات مطلوب شناخته شدند. با تحلیل ابعاد و شاخصهای تحقیق (محلّات منطقۀ 11) بهلحاظ کالبدی بدترین وضعیت و بهلحاظ فرهنگی و اجتماعی بهترین وضعیت را در سطح منطقه به خود اختصاص دادهاند.