ساماندهی فضایی کاربری فضای سبز شهری با استفاده از GIS (مطالعه موردی: منطقه 7 شهر تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22103/juas.2016.1810چکیده
فضای سبز، به عنوان یکی از شاخصهای توسعه یافتگی جوامع دارای ابعاد زیست محیطی، اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و کالبدی است. برای اینکه بتواند نقشها و عملکردهای خود را به خوبی ایفا کند، اولین و مهمترین گام تعیین مکانهای مناسب برای آن است. هدف از انجام این تحقیق، ساماندهی فضای سبز شهری در منطقۀ 7 تهران می باشد. برای این منظور از مدل AHP Fuzzy استفاده شد. روش تحقیق از نوع توصیفی- تحلیلی است. در این تحقیق با بررسی و ارزیابی معیارهای مورد نیاز در مکان گزینی فضای سبز شهری اقدام به تهیi نقشه و ایجاد لایi اطلاعاتی برای هر یک از معیارها در محیط GIS گردید و جمعاً از 10 معیار استفاده شد. سپس به منظور مدلسازی، به هرکدام از لایه های اطلاعاتی بر اساس مدل AHP وزن مناسبی اختصاص داده شد. در نهایت نقشه ها با یکدیگر تلفیق شده و نقشه نهایی حاصل گردید. با قرار دادن لایه پارکهای موجود با نقشه مطلوبیت، فضایی جهت جانمایی کاربری فضای سبز مشخص گردید که هیچکدام از پارکهای موجود در منطقۀ 7 در پهنه های بسیار مطلوب قرار نگرفته و نزدیک به نیمی از پارکهای موجود در این منطقه یعنی بالغ بر 43 درصد در پهنه نامطلوب، حدود 34 درصد در مطلوبیت متوسط و 23 درصد نیز در پهنه مطلوب قرار داشته اند. با توجه به اینکه نزدیک به نیمی از پارکهای موجود منطقه در پهنه نامطلوب قرار دارند، میتواند بیان کننده این نکته باشد که در مکانیابی کاربری فضای سبز ضوابط سازگاری برنامه ریزی کاربری اراضی نادیده گرفته شده است.