ارزیابی و شناخت میزان توسعه یافتگی شهرستان های استان اصفهان از نظر شاخص فناوری اطّلاعات و ارتباطات
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانش آموختة کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
doi
10.22103/juas.2016.1808چکیده
فناوری اطّلاعات و ارتباطات به عنوان یک «فناوری جدید» به سرعت توسعهیافته و با غلبه بر محدودیتهای زمانی و مکانی، به عنوان محور و کلید توسعه از آن یاد میشود. این فناوری به دلیل عمومیت با سایر فناوریها تفاوت اساسی دارد. آنچه ممکن است سبب ناکارآمدی این فناوری شود، مقوﻟﺔ توزیع نابرابر آن در سطح مناطق است که پژوهشگران از آن تحت عنوان «شکاف دیجیتال» یاد میکنند. پژوهش حاضر با هدف «ارزیابی و شناخت میزان توسعه یافتگی شهرستانهای استان اصفهان از نظر شاخص فنآوری اطّلاعات و ارتباطات» است. نوع تحقیق، کاربردی- توسعه ای و روش بررسی آن، توصیفی- تحلیلی است که برای رتبهبندی، سطحبندی و میزان اختلاف میان شهرستانها از الگوریتم تاپسیس و ضریب پراکندگی پیرسون استفادهشده است. نتایج پژوهش نشان میدهد که در مجموع شهرستانهای استان اصفهان از نظر شاخص های فناوری اطّلاعات و ارتباطات با سطح توسعهیافتگی فاصله دارند؛ تا جایی که شهرستان اصفهان (به عنوان رتبة اول) از نظر توسعهیافتگی ICT نسبت به شهرستان چادگان (به عنوان رتبة آخر) سه برابر توسعهیافتهتر است؛ بدین معنی که توسعهیافتگی شهرستانها در بخش ICT با میزان جمعیت آنها ارتباط مستقیم داشته و شهرستانهای با جمعیت بیشتر از توسعهیافتگی بیشتری در زمینة فناوری اطّلاعات و ارتباطات برخوردار هستند. اهمیت متغیّرهای مستقل در تعیین میزان نابرابری شهرستانهای استان اصفهان نشان میدهد که میزان شهرنشینی، دارای بیشترین تأثیر، و شاخص کالبدی دارای کمترین تأثیر در تعیین نابرابری شهرستانهای استان اصفهان بودهاند که در خاتمه، راهکارهایی برای کاهش شکاف دیجیتال بین شهرها ارائه شده است که نیازمند توجّه جدّی مدیران و برنامه ریزان شهری و منطقه ای است.
