تأثیر تمرینات ورزشی و مصرف کورکومین بر فریتینسرم و آلبومینسرم در بیماران همودیالیز
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
2 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران.
3 دکتری، موسسه تندرستی پردیس، اصفهان، ایران
doi
10.22091/arsnes.2024.10619.1013چکیده
هدف: با توجه به تاثیر شاخصهای التهابی بر مرگ و میر و اهمیت کاهش آنها، هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات ورزشی و مصرف مکمّل کورکومین بر برخی شاخصهای التهابی در بیماران همودیالیز است. روش: در این مطالعه نیمهتجربی یک سوکور، با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه کنترل ٦٨ شرکتکننده با بیش از ٣ ماه سابقه دیالیز شرکت کردند، این افراد به طور تصادفی به ٤ گروه 17 نفری تمرین، کورکومین، تمرین و مصرف مکمّل کورکومین و کنترل تقسیم شدند. مداخله ورزشی به صورت ١٢ هفته تمرین و مداخله مکمّل به صورت ١٠٠٠ میلیگرم کورکومین انجام گرفت. دادهها با استفاده از آزمون کولموگروف- اسمیرنوف و آنالیز کواریانس در سطح معناداری کمتر از 05/0 تحلیل شدند. یافتهها: تاثیر توأمان تمرین و مصرف کورکومین باعث تغییرات معناداری به صورت کاهش میزان فریتین سرم و افزایش سطح آلبومین سرم و ظرفیت عملکردی میشود (P < 0.05). همچنین در گروه تمرین نیز نتیجه مشابهی مشاهده شد. مصرف کورکومین نیز بهتنهایی سبب کاهش میزان فریتین سرم و افزایش سطح آلبومین سرم شد (P < 0.05)، اما افزایش معناداری در ظرفیت عملکردی مشاهده نشد (P > 0.05). بیشترین کاهش در سطح فریتین سرم (5/5±59-) و بیشترین افزایش در میزان آلبومین سرم (25±811) و ظرفیت عملکردی (61/15±67) در گروه تمرین همراه با مصرف مکمّل کورکومین مشاهده شد. نتیجهگیری: تمرینات ورزشی به همراه مصرف مکمّل کورکومین باعث کاهش التهاب بیماران دیالیزی میشود و میزان تاثیرگذاری آن نسبت به تمرین بهتنهایی و مصرف کورکومین بهتنهایی بیشتر است.