فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: رادیوتراپی متداول‫ترین روش برای درمان سرطان است. به نظر می‫رسد که آسیب‫های بافت بیضه ناشی از درمان رادیوتراپی، بیشتر در اثر استرس اکسیداتیو رخ داده؛ که به دلیل تولید بیش از حدّ نسبت اکسیژن/نیتروژن واکنش‫پذیر و کاهش سطح آنتی‌اکسیدان رخ می‫دهد. از این‌رو تمرین کوتاه‫مدت، با شدت متوسط می‫تواند تأثیر مطلوبی بر ساختار بافت بیضه و وضعیت آنتی‫اکسیدانی داشته باشد. در این راستا، هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر تمرینات استقامتی تداومی، با شدت متوسط بر سطوح سرمی مالون‫دی‫آلدئید، ظرفیت‫تام ‫آنتی‫اکسیدانی و ساختار بافت بیضه در موش‫های صحرایی نر، تحت اشعۀ یونیزان ایکس بود. روش‌: ۲۴ سر موش صحرایی نر از نژاد اسپراگ داولی با میانگین وزنی ۲۲۱ گرم به چهار گروه: کنترل سالم، تمرین استقامتی سالم، کنترل تحت اشعه و تمرین استقامتی همراه با اشعه، تقسیم شدند. بعد از ۸ هفته تمرینات استقامتی، موش‌ها تشریح شده و بافت بیضه جهت مطالعات استریولوژیک و سرم خون برای اندازه‌گیری عوامل اکسیدانی و آنتی‌اکسیدانی جدا شدند. داده‌ها با آزمون آماری آنالیز واریانس یک‌طرفه در نرم‌افزار spss تجزیه و تحلیل شدند. یافته‌ها: پس از ۸ هفته تمرینات استقامتی بین سطوح سرمی مالون‫دی‫آلدئید در گروه‌های مورد مطالعه، تفاوت معنادار مشاهده شد (001/0 =P). همچنین بین ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی چهار گروه، تفاوت معناداری مشاهده گردید (001/0= P). در مورد ساختار بیضه برخی فاکتورها ازجمله برآورد چروکیدگی (001/0 =P)، حجم لوله‌های منی‌ساز (001/0= P)، طول لوله‌های منی‌ساز (016/0= P) و قطر لوله‌های منی‌ساز (001/0= P)، تفاوت معنادار داشت. نتیجه‌گیری: 8 هفته تمرین استقامتی با شدت متوسط، تأثیر معناداری بر سطوح سرمی ‫مالون‌دی‫آلدئید و ظرفیت تام آنتی‌اکسیدانی و نیز ساختار بیضه موش‌های نر صحرایی تحت رادیوتراپی دارد.