فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی اثر 4 هفته بی‌تمرینی متعاقب 3 ماه تمرین هوازی بر سطوح سرمی TNF-α و مقاومت انسولین در مردان دیابتی نوع 2 بود.روش: نمونه آماری این پژوهش 24 نفر مرد مبتلا به دیابت نوع دو 30 تا 40 سال با شاخص توده بدنی 30 تا 34 بودند که داوطلبانه انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (12 نفر) و گروه تجربی (12 نفر) قرار گرفتند. گروه تجربی به مدت 12 هفته، و هر هفته سه جلسه تمرین هوازی، تمرینات را با شدت 55 درصد حداکثر بیشینه شروع کرده و در پایان هفته هشتم شدت تمرینات به 75 درصد رسید. 48 ساعت قبل و بعد از اجرای پژوهش و پس از 4 هفته بی‌‌تمرینی، شاخص‌‌های آنتروپومتریکی اندازه‌‌گیری شده و همچنین با هدف اندازه‌‌گیری TNF-α، گلوکز و مقاومت انسولین در هر دوگروه درحالت 12 ساعت ناشتا مقدار 4 سی‌‌سی خون گرفته شد. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها از آزمون تی مستقل، و برای بررسی تغییرات بین‌‌گروهی و تحلیل درون‌‌گروهی از آنالیز واریانس تکرار مکرر به همراه آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. سطح معنی‌‌داری p<0.05 درصد بوده و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌‌افزار SPSS نسخه 22 انجام شد.یافته‌‌ها: نتایج نشان داد 12هفته تمرین هوازی باعث کاهش معنی‌‌دار سطوح سرمی (013/0=P) TNF-α، گلوکز ناشتا (000/0=P) و مقاومت انسولین (013/0=P) در گروه تجربی شده، و این تغییرات پس از 4 هفته بی‌‌تمرینی همچنان حفظ شد. در شاخص‌‌های آنتروپومتریکی ازجمله وزن بدن (000/0=P)، توده بدن (000/0=P) و درصد چربی بدن (000/0=P) متعاقب 12هفته تمرین هوازی مشاهده شد، این مقادیر پس از 4 هفته بی‌تمرینی‌‌حفظ شد.نتیجه‌‌گیری: 3 ماه تمرین هوازی باعث بهبود سطوح TNF-α گلوکز ناشتا، و مقاومت انسولین و نیز کاهش معنی‌‌دار شاخص‌‌های آنتروپومتریکی در مردان دیابتی نوع 2 شد. سطوح این متغیرها پس از 4 هفته بی‌‌تمرینی، همچنان به‌‌میزان معنی‌‌داری پایین‌تر از سطوح پایه حفظ گردید.