کاربرد استراتژی توسعه شهری(CDS) در بهبود سکونتگاههای غیر رسمی مطالعه موردی: اراضی دانشگاه علوم پزشکی تبریز (محله غازان داغی)
نویسندگان
1 اســـــتادیار جغرافیـــــا و برنامـــــه ریـــــزی شـــــهری، دانشـــــگاه تبریـــــز، تبریـــــز، ایـــــران
2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تبریز، تبریـز، ایـران
3 اســتادیار جغرافیــا و برنامــه ریــزی شــهری، دانشــگاه آزاد اســلامی واحــد رشــت، رشــت، ایــران
doi
چکیده
سکونتگاههای غیر رسمی در ایران همانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه، نمودی از روند رو به رشد نابرابریهای فضایی در شهرهاست. این شیوه سکونت، در شهر تبریز با سرعت فزایندهای افزایش مییابد. از مهمترین این بافتها میتوان به بخشهایی از شمال شهر (محلات عینالی- زینالی)، بخش شمال غرب شهر (پارک بزرگ تبریز)، بخش جنوب شهر (حاشیه شمال کنار گذر جنوبی، قسمتهایی از اراضی دانشگاه علوم پژشکی تبریز – محله غازان داغی- انتهای خیابان مارالان، حافظ، طالقانی، لاله) و بخش جنوب غربی شهر (محله اخمه قیه) اشاره نمود که با مکانیسم خاص خود، به سرعت در حال گسترشاند. این پژوهش به بررسی شاخصهای کالبدی، جمعیتی، اجتماعی – اقتصادی، شاخص زیست محیطی و برخورداری از خدمات اساسی به عنوان معیارهای اصلی بررسی و ارزیابی سکونتگاههای غیر رسمی، در اراضی علوم پژشکی دانشگاه تبریز (محله غازان داغی) میپردازد. مهمترین هدف این تحقیق بررسی سکونتگاههای غیر رسمی محدوده مورد مطالعه برای بهبود شرایط آنهاست که مبتنی بر رویکرد CDS تهیه و تدوین خواهد شد. دادههای مورد نیاز از طریق منابع کتابخانهای و مطالعه میدانی (پرسشگری) و با روش نمونه گیری تصادفی ساده جمع آوری شده است. برای روایی و اعتبار فرایند پرسشگری و طراحی پرسشنامه از آزمون کرونباخ و برای ارزیابی، بررسی و اولویت بندی استراتژیها از روش فرایند تحلیل شبکهای (ANP) استفاده شده است.
