دادرسی آب در کمیسیون رسیدگی به امورآبهای زیرزمینی؛ چالشها و راهکارها
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی و بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، علامه طباطبائی، تهران
2 دانشجوی دکتری حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، علامه طباطبائی، تهران
doi
10.22059/jrels.2017.64277چکیده
کمیسیون رسیدگی به امور آبهای زیرزمینی در سال 1389 با تصویب قانون ابهامبرانگیز تعیینتکلیف چاههای آب فاقد پروانۀ بهرهبرداری موقعیت قانونی یافت. ظاهراً فلسفۀ اساسی از تأسیس مرجع شبهقضایی مزبور، رسیدگی و تعیینتکلیف چاههای آب فاقد پروانه محفوره قبل از سال 1385 بوده، اما در قانون تعیینتکلیف صلاحیتهای دیگری نیز بر آن افزوده شده است. روش پژوهش، توصیفی- تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات، کتابخانهای و مطالعۀ آرای قضایی است. هدف پژوهش شناسایی چالشهای قانونی و اجرایی کمیسیون، علل نقض آرای کمیسیون در دیوان عدالت اداری و یافتن راهکارهای مناسب است. نتایج پژوهش نشان میدهد، عمدهترین چالشهای کمیسیون به ابهامات قانون تعیینتکلیف در خصوص صلاحیت کمیسیون و مستند و مستدلنبودن آرای کمیسیون برمیگردد. لذا به منظور لزوم رعایت اصول دادرسی عادلانه در خصوص حقوق شهروندان و لزوم جلوگیری از بروز تبعات سیاسی و اجتماعی آب، علاوه بر رفع ابهامات حدود صلاحیت قانونی این مرجع، کمیسیون میبایست در صدور آرا علاوه بر رعایت شرایط قانونی قانون تعیینتکلیف، آرایی متقن و مستدل صادر کند تا موجبات نقض در دیوان و تضییع حقوق شهروندان فراهم نشود.
