اولویتبندی ایجاد تشکلهای آب بران کشاورزی در مناطق روستایی (مطالعۀ موردی: روستاهای دهستان سلامی شهرستان خواف)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه فردوسی مشهد
2 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه فردوسی مشهد
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22048/rdsj.2014.5999چکیده
خشکی و پراکنش نامناسب زمانی و مکانی بارندگی، واقعیت گریزناپذیری است که تولید کشاورزی پایدار را منوط به استفادۀ صحیح و منطقی از منابع آب محدود کشور کرده است. یکی از راههای جلوگیری از برداشتهای بیرویۀ منابع آب، آگاهی بخشی کشاورزان و ذینفعان منطقه، کاهش تصدیگری دولت و انتقال مدیریت آب از طریق ایجاد تشکلهای آببران است. در این تحقیق، اولویتبندی ایجاد تشکل آببران در هفت روستا در دهستان سلامی از توابع شهرستان خواف استان خراسان رضوی صورت پذیرفته است. روش این تحقیق توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر پژوهشهای میدانی کتابخانهای بوده است. روستاهای محدوده بررسی شده دارای 730 خانوار کشاورز بوده که از طریق فرمول کوکران 252 کشاورز (سرپرست خانوار) بهعنوان جامعۀ نمونه انتخاب شدند و پرسشنامههایی در رابطه با موضوع پژوهش در اختیار آنان قرار گرفت. برای انجام این تحقیق، 18 شاخص انتخاب شد که کارشناسان خبره در رابطه با ایجاد تشکل آببران آنها را بررسی کردند و به کمک مدل تصمیمگیری مجموع ساده وزنی (SAW) اولویت روستاها از حیث مکان ایجاد تشکل آببران مشخص شد. بر اساس این روش، روستای احمدآباد با امتیاز 4627/0 اولویت اول و روستای چهارده با امتیاز 4144/0 اولویت دوم برای مکان ایجاد تشکل آببران انتخاب شدند.