تحلیل تاریخی- حقوقی موافقتنامۀ منابع هیدروکربن فرامرزی امریکا و مکزیک در خلیج مکزیک
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی (ره)
2 دانشجوی دکتری رشتۀ مدیریت قراردادهای بینالملل نفت و گاز دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی (ره)
doi
10.22059/jrels.2016.61021چکیده
امریکا و مکزیک پس از چندین دهه مذاکره در 12 فوریۀ 2012 موفق به امضای موافقتنامهای در خصوص نحوۀ بهرهبرداری از منابع نفت و گاز فرامرزی واقع در خلیج مکزیک شدند. یکپارچهسازی شیوهای است که در موافقتنامه برای توسعه و بهرهبرداری از منابع هیدروکربنی فرامرزی پیشبینی شده است. با توجه به شباهت تاریخی، ساختاری و حقوقی صنعت نفت مکزیک و ایران و میادین مشترک متعدد کشورمان با کشورهای همسایه، بررسی نحوۀ توافق امریکا و مکزیک بهمنزلۀ جدیدترین تلاش از این دست در سطح جهان میتواند در تبیین راهبردهای بخش انرژی کشور کمکهای شایانی کند. درک متقابل، اعتمادسازی، ایجاد فرصت کافی برای گفتگو و مذاکره، رفع سوءتفاهمها، مطالعۀ کامل ویژگیهای زمینشناسی منطقه، دیدگاه بلندمدت، پرهیز از اقدامات یکجانبه و مهمتر از همه ایجاد منافع مشترک از جمله عوامل موفقیت دو کشور در دستیابی به توافق بود.
