اجرای موقت معاهدۀ منع جامع آزمایش هستهای و اثر آن بر ایران
نویسندگان
1 استادیار پردیس فارابی دانشگاه تهران (قم)
2 دانشجوی دکتری حقوق بینالملل عمومی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22059/jrels.2015.57210چکیده
در بیشتر معاهدات، به ویژه در اواخر قرن بیست و با موضوع خلع سلاح، نهاد «اجرای موقت» وجود دارد (ماده 25 معاهده حقوق معاهدات)؛ این شیوه، که پس از انعقاد معاهده و پیش از لازمالاجرا شدن آن تحقق مییابد و هدف آن برقراری تمهیدات اجرای کامل و اطمینان به اعضای معاهده با همکاری میان آنهاست، دارای چهره مقدماتی و واجد قلمروی محدود است. معاهده منع جامع آزمایش هستهای، از جمله معاهدات خلع سلاح است که تاکنون لازمالاجرا نشده و بر اساس متن معاهده، بایستی نهاد نظارتی آن هنگام اجرای کامل، قادر به ایفای وظایف محوله باشد؛ لذا اکنون با ایجاد کمیسیون مقدماتی، بطور موقت اجرا میشود. با استناد به بند آخر اصل 176 قانون اساسی ایران و با عنایت به ماهیت امنیتی معاهده، مرجع داخلی تصویب اجرای موقت معاهده، برخلاف اجرای کامل آن، شورای عالی امنیت ملی کشور با تایید مقام رهبری است.
