انتخاب خاکورز حفاظتی مناسب خاکهای لومی- سیلتی بر اساس میزان بقایای گیاهی و روش تحلیل مؤلفهی اصلی (PCA)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی بیوسیستم، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار، گروه مهندسی بیوسیستم، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 استادیار گروه ماشینهای کشاورزی و مکانیزاسیون، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، اهواز، ایران
4 استادیار گروه ماشینهای کشاورزی و مکانیزاسیون، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان، اهواز، ایران
doi
10.22059/ijbse.2018.237132.664965چکیده
برای تولید پایدار در بخش کشاورزی و حفظ منابع آب و خاک، کاهش عملیات خاکورزی در نظامهای مرسوم و جایگزینی آن با انواع نظامهای کمخاکورزی و حفاظتی توصیه میگردد. در این پژوهش، تأثیر بهکارگیری سه نوع خاکورز حفاظتی با هندسه متفاوت که از شدت خاکورزی کمتر نسبت به خاکورزهای مرسوم برخوردارند (چیزل پکر، خاکورزمرکب و دیسک خارج از مرکز)، بر پارامترهای عملکردی خاکورزی شامل نیروی کشش ویژه، انرژی ویژه خاکورزی، میانگین وزنی قطر کلوخه، ناهمواری سطح و درصد پوشش بقایای گیاهی بررسی گردید. سرعت پیشروی خاکورزی در سه سطح 5/2، 5/4 و 6 کیلومتر بر ساعت در نظر گرفته شد. عملیات خاکورزی در عمق ثابت 20 سانتی متری انجام شد. پارامترهای عملکردی شامل سرعت پیشروی واقعی، نیروی مقاوم کششی و توان کششی توسط سامانه جمعآوری دادههای عملکردی تراکتور-خاکورز اندازهگیری شد. طرح آزمایشی استفاده شده در این پژوهش، کرت خرد شده در قالب بلوک کامل تصادفی بود که در خاک لومی سیلتی با نه تیمار و سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان دادند که مقدار بقایای به جا مانده بر سطح خاک پس از خاکورزی نه تنها با نیروی ویژهی مقاوم کششی، بلکه با دیگر شاخصها (میانگین وزنی قطر کلوخه و ناهمواری سطح خاک) نیز همبستگی منفی دارد و میتوان بقایای گیاهی پس از خاکورزی را به عنوان معیاری برای مقایسهی خاکورزها به کار گرفت. نتایج مقایسهی رتبهبندی تیمارها بر اساس دو روش (مقدار بقایای به جا مانده پس از خاکورزی و روش آماری تحلیل مؤلفه اصلی) نشان داد که خاکورز مرکب و دیسک خارج از مرکز در سرعتهای کم و چیزل پکر در سرعتهای بالا برای خاکورزی حفاظتی توصیه میشوند.