اپیدمیولوژی سل در استان لرستان طی سال های 87-1381
نویسندگان
doi
چکیده
مقدمه و اهداف: سل یکی از بیماری های عفونی مهم در ایران است که می تواند به صورت ریوی و خارج ریوی تظاهر کند. با توجه به تفاوت هایی که در پراکندگی موارد سل در نواحی مختلف وجود دارد، برآن شدیم تا خصوصیات اپیدمیولوژیک و الگوی جغرافیایی این بیماری را در استان لرستان مورد بررسی قرار دهیم. روش کار: این مطالعه از نوع اکولوژیک (توصیفی- تحلیلی) و دوره مطالعه سال های 87-1381 بود. اطلاعات 1481 بیمار مبتلا به سل از معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی لرستان استخراج شد. داده ها برمبنای متغیرهای سن، جنس، محل سکونت، نوع بیماری، سال و مکان ثبت به روش های آمار توصیفی و استنباطی با استفاده از نسخه 2/9 نرم افزار SAS تحلیل شد. نتایج: از 1481 بیمار ثبت شده، 4/58 درصد را مردان و 6/41 درصد را زنان تشکیل می دادند که74/68 درصد آن ها شهری، 98/29 در صد روستایی و 28/1 درصد عشایر بودند. میانگین سن بیماران 87/41 سال بود. بیش ترین میزان بروز در خرم آباد (38/19 در صدهزار نفر) و کم ترین آن در شهرستان ازنا (04/7 در صدهزار نفر) بود. با براز ش مدل رگرسیون پواسن بر داده ها، اثر ساختار سنی و محل سکونت بر میزان بروز بیماری معنیدار شد. نتیجه گیری: درصد عشایرنشینی به عنوان مهم ترین عامل جمعیت شناختی مؤثر بر بروز سل در لرستان شناسایی شد. تخصیص امکانات مناسب تر به مناطق عشایرنشین و آموزش های صحیح می تواند در کنترل و پیش گیری از این بیماری مؤثر باشد.