تلفیق بلاغت اسلامی و زبانشناسی مدرن: تحلیل سبکشناختی کیفی و کمی دعای مکارم الاخلاق در صحیفه سجادیه
نویسندگان
1 استادیار الهیات و معارف اسلامی، دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید باهنر کرمان، ایران
doi
10.22084/dua.2025.30922.1154چکیده
چکیده صحیفه سجادیه، مجموعه ادعیه منسوب به امام زینالعابدین (ع)، بهدلیل بلاغت ادبی و عمق معنوی، به «زبور آل محمد» شهرت دارد و یکی از برجستهترین متون دینی شیعی محسوب میشود. این پژوهش با تلفیق نظریه «نظم» جرجانی از بلاغت اسلامی که بر سازماندهی زبانی برای تقویت معنا و تأثیر عاطفی تأکید دارد و مفاهیم بلاغی مانند استعاره، تشبیه، جناس و موازیسازی نحوی، همراه با رویکردهای تحلیل گفتمان فرکلاف، انسجام متنی هالیدی و حسن، و استعاره مفهومی لیکاف و جانسون، به تحلیل سبکشناختی دعای مکارم الاخلاق میپردازد. این مطالعه ویژگیهای زبانی، بلاغی و روایی دعا را بررسی میکند و نشان میدهد که چگونه عناصری مانند استعاره «ایمان بهعنوان نور»، تشبیه «ذکر بهعنوان جریان مداوم»، جناس «أَکْرِمْ/أَخْلاق»، و تکرار عبارت «اللّهم» در ۸۵٪ بندها، انسجام روایی و اثرگذاری اخلاقی و معنوی دعا را تقویت میکنند. تحلیلهای کمی با استفاده از نرمافزارهای AntConc (برای بررسی بسامد واژگان و الگوهای زبانی) و NVivo (برای کدگذاری مضامین و روابط معنایی) نشان داد که ریشههای مرتبط با فضایل اخلاقی در ۴۰٪ بندها تکرار شدهاند که پیوستگی مضمونی و آهنگ کلامی دعا را تأیید میکند. این پژوهش بینرشتهای، با ارائه چارچوبی تلفیقی که بلاغت اسلامی را با تحلیلهای زبانی پیوند میدهد، درک عمیقتری از صحیفه سجادیه فراهم مینماید و الگویی جامع برای تحلیل سبکشناختی متون دینی شیعی ارائه میدهد.