ارزیابی چرخه حیات تولید سیب‌زمینی ‌به روش نیمه مکانیزه در ایران: مطالعه موردی، استان مرکزی

نویسندگان

1 دانشگاه شهید بهشتی

2 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، پردیس ابوریحان، دانشگاه تهران

3 دانشیار گروه اگرو اگولوژی پژوهشکده علوم محیطی دانشگاه شهید بهشتی

4 دانشیار گروه آگرواکولوژی،پژوهشکده علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی،تهران

5 دانشیار گروه آگرواکولوژی،پژوهشکده علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی،تهران

doi
10.22059/ijbse.2017.60260
چکیده

در سال­های اخیر بحث بر سر پایداری محیط زیستی تولیدات کشاورزی به‌طور گسترده­ای افزایش‌یافته است. در این راستا اثرات محیط­زیستی تولید سیب­زمینی به روش نیمه مکانیزه در استان مرکزی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه از روش ارزیابی چرخه حیات برای شناسایی و کاهش اثرات محیط زیستی استفاده شد. اثرات زیست‌محیطی تولید محصول سیب‌زمینی در استان مرکزی در طبقات اثر گروه‌های تخلیه منابع غیرزنده، گرمایش جهانی، اسیدیته، مردابی شدن و کاهش لایه اوزون بررسی شد. نتایج نشان داد در تولید سیب­زمینی انتشارات مستقیم از مزرعه، استفاده از کودهای شیمیایی و الکتریسیته بیشترین سهم تخریب محیط زیست را داشتند. در این رابطه مقدار شاخص‌ها برای طبقات اثر تخلیه منابع غیرزنده، گرمایش جهانی، اسیدیته، مردابی شدن و کاهش لایه اوزون به ترتیب برابر 11/1، 89/152، 90/1، 87/0 و 00005/0 به دست آمد. بر اساس نتایج، استفاده از نهاده‌های ارگانیک، کشاورزی دقیق، مصرف بهینه کودها و سموم شیمیایی، استفاده از روش‌های نوین آبیاری و فنّاوری‌های پربازده و کم‌مصرف در تولید سیب‌زمینی پیشنهاد گردید.